तस्याः वचनानि श्रुत्वा सा क्रोधेन पूर्णा तं शापं ददौ। पुनः पुनः सा व्यग्रता-पूर्णा तं सम्बोध्य वदति—"बालक, स्थास्यसि, मा गच्छ! क्व गच्छसि?" इति। तदा सर्वाः गोप्यः, तथा गोपाः अपि, विषण्णचित्ताः विलपन्ति स्म। "शापं पूर्णं कृत्वा अर्धक्षणे सः पुनः आगमिष्यति," इति तत्रोक्तम्। गोलोके अर्धक्षणस्य एकस्य मानवन्तरस्य तुल्यता अस्ति। स एव शङ्खचूडः पुनः तत्र आगमिष्यति। ततः सा उवाच—"मम त्रिशूलं गृहित्वा शीघ्रं भारतं गच्छ। मम शुभं कवचं ग्रीवायां धारय। हे ब्रह्मन्, यावत् तव ग्रीवायां तद् कवचं तिष्ठति, तावत् त्वां कोऽपि न बाधितुं शक्नोति। यदा तस्य पत्न्याः पतिव्रतात्वं भङ्गं भविष्यति, तदा अहं निश्चितं तस्याः गर्भे बीजं स्थापयिष्यामि। तदनन्तरं सा देहं त्यक्त्वा मम प्रियत्वं प्राप्तवती भविष्यति।" एवं शूलं समर्प्य हरिः हर्षेण शीघ्रं अन्तः प्रविष्टः। ततः नारायणः उवाच—सः शीघ्रं स्वं स्थानं, निजं गृहम्, अगच्छत्, हे महर्षे। चन्द्रभागा-नदीतटे रम्ये वटवृक्षस्य अधः सः पुष्पदन्तं गन्धर्वाधिपतिं स्वदूतं नियुक्तवान्। प्रभोः आज्ञया सः त्वरितं तां उत्तमां पुरीं अगच्छत्। सा पुरी, हे मुने, पञ्च योजनानि विस्तीर्णा, द्विगुणं दीर्घा, सप्त दुर्गमखातैः युक्ता। सदा अनन्तरत्नैः शोभिता, दीप्तिमती अग्निवत्। सर्वतः व्यापारीसमूहैः विविधवस्त्रैः विभूषिता। अनन्तैः दिव्याश्रमैः शोभिता, सर्वे रम्यतया सुसज्जिताः। सा पुरी पूर्णचन्द्रमण्डलवत् अतीव वर्तुलरूपा। शत्रूणां प्रवेशः अत्यदुर्गमः, अन्येषां सुखसुलभः। द्वादशद्वारैः शोभिता, प्रत्येकं द्वारपालैः रक्षितम्। लक्षलक्षगृहैः, मुख्यरत्नैः अलङ्कृतेषु मन्दिरेषु शोभिता। रत्नखचितद्वारैः, रत्नशिखरपात्रैः विभूषिता। सर्वतः अनन्तदानेवैः नित्यं संरक्षिता। सुन्दरवस्त्रधारिभिः, विविधाभरणैः भूषितैः। द्वारे एकः पुरुषः शूलधारी, स्मिताननः स्थितः। पुष्पदन्तः तं वृत्तान्तं निवेद्य, अनुमत्यां प्राप्तायां निर्गतः। तस्य दूतस्वरूपं गृहित्वा, तं कोऽपि न निरोधयामास। सः युद्धस्य सर्ववृत्तान्तं प्रभुं ज्ञापयितुं अगच्छत्। तत्र गत्वा सः शङ्खचूडं ददर्श, अतीव रमणीयं। सः रत्नखचितदण्डेन, रत्नशिखरयुक्तेन शोभितः। तस्य छत्रं सुवर्णमयं, सेवकः धृतवान्, तं छायाम् अदात्। सः सुन्दरवस्त्रधारी, आकर्षकः, रम्यः, रत्नाभरणैः विभूषितः। तस्य चतुर्दिक् दैत्याधिपतिभिः, त्रिंशत् लक्षसंख्यैः, शोभितैः परिवृतः। एवं तं दृष्ट्वा पुष्पदन्तः विस्मयेन पूर्णः। ततः सः उवाच—"यद् शङ्करेण स्वयम् उक्तं, तत् वक्ष्यामि; शृणु। अद्यैव राज्यं तथा अधिकारं देवभ्यः दत्त्वा।