भगवान् उवाच— पुराकाले मम भक्तः बलवान् गोपः आसीत्। हे देवाः, तस्य प्राचीनस्य सर्वं चरितं शृणुत। स गोपः, नाम्ना सुदामाः, मम परिचारकानां श्रेष्ठतमः आसीत्। तत्र कदाचित् अहम् आत्मनः निवासात् रासमण्डलम् अगच्छम्। तत्र सा देवी, परिचारकैः सह मम विरजया च आगमनं ज्ञात्वा, विरजां नदीरूपेण माम् अवगम्य, मम तत्रान्तर्धानं दृष्टवती। एकदा सा देवी सुदामेन सह मम राजमहले दर्शनं कृतवती। तदा सुदामः त्वां च तां च दृष्ट्वा महतीं क्रोधम् आपन्नः। तत् श्रुत्वा सा देवी कोपेन समाक्रान्ता, पद्मपत्ररक्तलोचना अभवत्। सा सर्वाभिः सखीभिः सहित्या उत्तिष्ठन्ती, दीप्त्या प्रज्वलन्ती, अवार्यशक्तिः अभवत्। तस्याः वचांसि श्रुत्वा, कोपपूर्णा सा तम् शशाप। सा पुनः पुनः उवाच— "वत्स, तिष्ठ, मा गच्छ, कुत्र गच्छसि?" इति। सर्वाः गोप्यः रुरुदुः, गोपाश्च अपि परमदुःखिता अभवन्। "सः शापस्य परिपूर्त्याः अर्धक्षणे पुनः आगमिष्यति" इति उक्तम्। गोलोकस्य अर्धक्षणं एकस्य मानवन्तरस्य तुल्यं भवति। स एव शंखचूडः तत्र पुनः प्रत्यागमिष्यति। "मम त्रिशूलम् आदाय शीघ्रं भारतं गच्छ" इति उक्तम्। "मम शुभकवचं ग्रीवायाम् धारय" इति। "हे ब्रह्मन्, तद्वत् कवचं ग्रीवायाम् यावत् अस्ति, तावत् त्वां कः अपि हन्तुं न शक्नोति" इति। कालेन तस्य भार्यायाः पतिव्रत्यं भग्नं भविष्यति। "अहं निश्चित्य स्वबीजं तस्याः गर्भे स्थापयिष्यामि" इति। ततः परम् सा देहम् उत्सृज्य मम प्रिया भविष्यति। शूलं समर्प्य हरिः हृष्टः तत्र प्रविशत्। नारायण उवाच— सः शीघ्रं स्वधाम गत्वा स्वस्थानम् अगच्छत्, हे महर्षे। चन्द्रभागायाः तटे रम्ये वटवृक्षस्य अधः स्थित्वा, पुष्पदन्तं गन्धर्वाधिपतिं स्वदूतत्वेन नियुक्तवान्। तदा प्रभोः आज्ञया सः शीघ्रं तां श्रेष्ठां पुरीम् अगच्छत्। सा पुरी, हे मुनिवर, पञ्च योजनविस्तीर्णा द्विगुणदीर्घा सप्त दुस्तरखाताभिः युक्ता आसीत्। सा नित्यं अनेकेषु रत्नैः शोभिता, ज्वलनसमानदीप्त्या युक्ता। सर्वतः व्यापारीसमूहैः विविधानां वस्तूनां समृद्ध्या शोभिता। तत्र दिव्याश्रमसंघैः नित्यं विभूषिता आसीत्। सा पूर्णचन्द्रमण्डलसमा अतीव वर्तुलाकृतिर्भूताऽभूत्। शत्रूणाम् अतीव दुस्तरा, अन्येषां सुखकरा च। द्वादशद्वारैः, द्वारपालैः संरक्षिता, शतसहस्रसंख्यकविमानैः मुख्यरत्नमणिभूषितैः अलंकृता। रत्नकवाटैः रत्नकलशैः च शोभिता। सा सर्वतः असंख्यदानेवैर् नित्यं संरक्षिता। सुन्दरवेषधारिभिः विविधानाभरणैरलंकृतैः सुरम्यैः रक्षकैः च। द्वारे एकः पुरुषः शूलधारी स्मयमानः स्थितः। सः कृतान्तं निवेद्य अनुमत्यैः निर्गतः। एवं स धर्ममयः चरितः प्राचीनः भगवान्नारायणेन सन्तानाय कथितः।