तेषां अनुमतिं लब्ध्वा, तेषां आदेशेन स देवः प्रविवेश। तैः सहितः स देवः हरिसभां प्रविशत्। तत्र सर्वे नारायणस्वरूपिणः कौस्तुभमणिना भूषिताः दृश्यन्ते स्म। सभा सा रत्नसारनिर्मिता वज्रप्रभया दीप्तिमती बभौ। तत्र पद्मरागमालावलीभिः शोभिता मुक्तारेखाभिः च भूषिता सा सभा। नानाविचित्रविन्यासैः, विचित्रचित्रैश्च शोभिता, स्यामन्तकनिर्मितशतसोपानैः अलङ्कृता। इन्द्रनीलस्तम्भैः परिवेष्टिता, अतीव रम्या सा सभा। पारिजातपुष्पमालाकदलीभिः दीप्तिमती, सुरभिसुगन्धवातैः सर्वतः सुवासिता, सर्वत्र सम्यगुपस्कृताऽभूत्। सहस्रयोजनविस्तीर्णा, सेवकजनैः पूर्णा सा सभा। तस्यां मध्ये, तारागणैः परिवृत इन्द्र इव, भगवान् स्थितः। स भगवान् मुकुटकुण्डलधारी, वनमालया भूषितः, नवजलदश्यामवर्णः, मनोहररूपः, चन्दनरजसा सर्वाङ्गलेपितः, क्रीडापद्मं धारयन् विराजते स्म। तत्र गङ्गा परमभक्त्या श्वेतचामरैः तं सेवते स्म। तं विश्वेश्वरं, सर्वसम्पूर्णं, दृष्ट्वा, सर्वेषां रोमाञ्चोऽभवत्, नेत्रे अश्रुपूर्णे, कण्ठः कम्पितश्च। लोककर्त्ता प्रणिपत्य तिष्ठन्, नम्रः अभवत्। हरिः सर्वज्ञः, सर्वहृदयोपलभ्य, तेषां वचनं श्रुत्वा, प्रोवाच— "पूर्वं मम भक्तः बलवान् गोपः आसीत्। देवाः, तं प्राचीनं कृतान्तं शृणुत। सुदामा नाम गोपः, मम मुख्यः परिचारकः। कदाचित् अहं स्वधामात् रासमण्डलं गतवान्। तत्र, परिचारकैः सह मम विरजया सह आगमनं तया श्रुतम्। सा नदीरूपिणी विरजा, मां तत्र न दृष्ट्वा, मम अन्तर्धानं ज्ञातवती। एकदा सा देवी मां सुदामेन सह राजमहले अपश्यत्। तदा सुदामः त्वं च तां च प्रति महाक्रुद्धः अभवत्। तत् श्रुत्वा सा अपि कोपसमन्विता, पद्मपत्रलोचनारक्ताक्षी अभवत्। सा स्वसखीभिः सह उत्तिष्ठन्ती, दीप्त्या प्रज्वलन्ती, अवार्या अभवत्। तव वचः श्रुत्वा, सा कोपपूर्णा, तं शप्तवती। 'वत्स, तिष्ठ, मा गच्छ! कुत्र गच्छसि?' इति सा पुनः पुनः अवदत्। सर्वाः गोप्यः अश्रूण्यपातयन्, गोपाश्चापि दुःखिता अभवन्। 'स शापपूर्णत्वानन्तरं क्षणार्धेन प्रत्यागमिष्यति' इति। गोलोके क्षणार्धं मन्वन्तरसमं भवति। स एव शंखचूडः तत्र पुनरागमिष्यति। 'मम त्रिशूलं गृहित्वा शीघ्रं भारतं गच्छ। मम शुभकवचं ग्रीवायां धारय। हे ब्रह्मन्, यावत् तत् कवचं ग्रीवायां तिष्ठति, तावत् त्वां कश्चन हिंसितुं न शक्नोति। कालान्तरे तस्य भार्यायाः पतिव्रत्यं भङ्गं यास्यति।