स तु तां कन्यां स्नेहेन कपोलयोः सुदृढं चुम्बित्वा, पुनः बिम्बाधरयोः चुम्बनं कृत्वा, त्रैलोक्यप्रसिद्धं मणिमालां तस्यै समर्पयामास। तस्यै स नूपुरयुगलं दत्तवान्, स्वाहायाः प्राप्तं यत् किंचिद्, तत् अपि तस्यै प्रदाय। मणिवलयाः, रत्याः उत्तमं भूषणं च तस्यै दत्तवान्। शोभायमानानि भूषितानि आसनानि, दुर्लभं च शयनं, तस्यै समर्पितवान्। स तस्याः सुमधुरं केशपाशं सम्यक् विन्यस्य, पुष्पमालाभिः अलङ्कृतवान्। त्रिचन्द्राकारैः भूषणैः, सुरभिस्थितचन्दनलेपनैः च तस्याः केशान् विभूष्य, दीपाकारं जाज्वल्यमानं सिन्दूरं ललाटे निवेशितवान्। तस्याः नखेषु उज्ज्वललोहितरागं प्रमुदितः पुनः पुनः आरोप्य, "देवि, अहम् तव दासः" इति सदा पुनः पुनः उच्चैः उक्तवान्। ततः स तापोवनं परित्यज्य, अन्यं राजभवनं गतवान्। प्रत्येकस्मिन् रम्ये स्थले, सर्वेषु एकान्तपुष्पोद्यानेषु, पुण्यनद्याः तटे, यत्र वायुः स्थिरः मनोहरः च आसीत्, वसन्तकाले भ्रमरमधुरध्वनिपूर्णे, दिव्ये उद्याने, दिव्ये वने, सुशीतलचन्दनवनान्तरे, मल्लिकायुतजस्मिन्पुष्पकानने, पद्मवनान्तरे, एकान्ते सुवर्णस्थले, पुण्ये सुवर्णगिरौ, पुष्पचन्दनशय्यायाम्, यत्र कोकिलपुरुषाणां मधुरध्वनिः श्रूयते स्म, तत्र स प्रियया रामया सह कामवशात् रमणीयं समायोगं चकार। तयोः मध्ये कृष्णमार्गः समृद्धः, कामोऽपि वृद्धिं गतः। रमणीयक्रीडास्थानं निर्माय, पुनः तत्र रमणं कृतवान्। एवं पूर्णे मन्वन्तरे, स बलवान् राजाधिराजः राज्यं कृतवान्। गन्धर्वान्, किन्नरान्, राक्षसान् अपि स शासनं चकार। तेषां पूजास्थानं, हविर्भागादिकं बलात् अपहृत्य, सर्वे देवाः स्थाणुप्रतिमावत् निष्क्रियाः अभवन्। ते दुःखिताः पुनः पुनः तद्वृत्तान्तं निवेदयन्तः, अश्रूणि मुमुचुः। सृष्टिकर्ता चन्द्रशेखराय सर्वं निवेदितवान्। स तु परमं दुर्लभं स्थानं, यत् जरामरणनाशनं, साक्षात् दृष्टवान्। तत्र मणिसिंहासनस्थौ द्वारपालौ अपश्यत्। ते सर्वे वनमालाभिः अलङ्कृताः, श्यामसुन्दरवपुषः, हसितमुखाः, पद्मवदनाः, मनोहरपद्मलोचनाः च दृश्यन्ते स्म। ते तं अनुमत्य, आज्ञया तं प्रविश्य, स तैः सह हरिसभां प्रविष्टवान्। तत्र सर्वे नारायणरूपिणः, कौस्तुभमणिना भूषिताः आसन्। सभा रत्नसारनिर्मिता, वज्रप्रभया दीप्तिमती आसीत्। तत्र पद्मरागमालारचनाभिः, मुक्तासूत्ररेखाभिः च शोभिता। नानाविचित्रचित्राणि, अद्भुतविन्यासानि च तत्र दृश्यन्ते स्म। शतपथप्रासादाः स्यामन्तकनिर्मिताः, इन्द्रनीलस्तम्भैः परिवृता, परमसुन्दराः। पारिजातकुसुममालागुच्छैः दीप्तिमती, सर्वतो रम्यतया समलङ्कृता, सुरभिसुगन्धवायुभिः सुरभिता च आसीत्।