सौम्ये! ब्रह्मा तां ताम्बूलवर्णां सुन्दरीं तुष्टया समनुज्ञाप्य प्रोवाच—"भद्रे, त्वं चिरकालं एतेन मनोज्ञेन पुरुषेण सह भविष्यसि। ततः पश्चात् पुनः गोविन्दं गोलोके प्राप्स्यसि।" इति तां वरं दत्वा ब्रह्मा स्वं लोकं प्रतिपेदे। दिविषद्भिः दुन्दुभीनां निनादः समजायत, पुष्पवृष्टिश्च समभवत्। तुलसी स्वपत्न्या नूतनपतिना सह संयुक्ता सञ्जज्ञे। तौ चतु:षष्टिकलाभिः समाक्रान्तं रमणीयं सुखं अनुभूयतुः। स्त्रीणां मनोहरैः अङ्गाङ्गसंयोगैः, परमसुखदाने स्थले, अन्यजनरहिते, पुष्पचन्दनमाल्यैः शोभिते सरित्कुले, पुष्पोद्यानमध्ये, सर्वाभरणभूषिता, तुलसी परमसुन्दरी च मनोहरिणी बभूव। सा पतिस्यान्तरं लीलया हृतवती। चन्दनं स्तनदेशे, तिलकं बाहुषु तस्य समर्पयामास। सः च उल्लासेन नखचिह्नं स्तनदेशे न्यवेशयत्। रमणीयक्रीडायाः समाप्तौ तौ उभौ समुत्थाय स्थितवन्तौ। सा चन्दनकुङ्कुममिश्रितं तिलकं पतये समर्पयामास। सः गन्धयुक्तं ताम्बूलं, वह्निना शुद्धीकृतं वस्त्रं, च अनुत्तमं रत्नमयमङ्गुलीयकं तस्यै ददौ। सा पुनः पुनः "अहं ते दासी" इति वदन्ती, सस्मितं कमलवदनं पतिं नेत्राभ्यां पपौ। सः अपि तां समीपं कृत्वा प्रिये हृदि न्यवेशयत्। सः दृढं गण्डे च पुनः बिम्बाधरे च चुम्बित्वा, त्रैलोक्यविख्यातां रत्नमालां तस्यै ददौ। सः रत्नमणिवलयौ, स्वाहात् प्राप्तं भूषणं, रत्याः उत्तमं भूषणं, शोभनासनानि, दुर्लभशय्यां च तस्यै समर्पयत्। सः तस्याः केशपाशं सुसज्जयामास, पुष्पमालाभिः अलङ्कृत्य। त्रिचन्द्रिकाभिः, सुरभिचन्दनलेपेन, दीपाकारवर्णेन सिन्दूरेण ललाटे च, रक्तलाक्षया नखेषु च शोभां न्यवेशयत्। सः प्रमुदितः पुनः पुनः "देवि, अहं तव दासः" इति वदन् बभूव। ततः सः तपोवनात् निर्गत्य, अन्यं राजवेश्म गच्छन्, सर्वत्र रम्येषु स्थलेषु, एकान्तपुष्पोद्यानेषु, पुण्यसरित्कुले, स्तिमितमन्दवायौ, वसन्ते भ्रमरमधुरस्वरे, दिव्योपवने, दिव्यवने, चन्दनकानने, जाजीकानने, मालतीकानने, पद्मोद्यानमध्ये, सुवर्णमये रहसि स्थले, पुण्ये सुवर्णशैले, पुष्पचन्दनशय्यायाम्, कोकिलपुरुषस्वरेषु, प्रेम्णा प्रेरितः प्रियया रामया सह रमणं चकार। तत्र कृष्णमार्गः पूजया समृद्धिं प्राप, तयोः च अनुरागः ववृधे। स्वक्रीडायै रम्यं स्थानं निर्माय, पुनः तत्र एव रमणं कृतवान्।