शङ्खचूडः तदाऽतुलसीया सह संवादं कुर्वन् दृष्टः, किम् एतत् कुरुषे इति तस्य प्रति कश्चित् प्रश्नं अपृच्छत्। तं पुरुषरत्नं, तां च स्त्रीरत्नं धर्मिष्ठां दृष्ट्वा, राज्ञः दुर्लभं सुखं विगलितद्वेषं त्यजति इति स्मारितम्। ततः तस्य प्रियं धर्मिष्ठं पुरुषं किं त्यजसि, हे पतिव्रते, इति पुनः पृष्टम्। यथा लक्ष्मीः लक्ष्मीपतिना सह, राधिकाः कृष्णेन सह, भूमिः वराहेन सह, मेना हिमालयेन सह, रोहिणी चन्द्रेण सह, रतिः कामेन सह, अहल्या गौतमेन सह, देवहूति कर्दमेन सह, दक्षिणा यज्ञे, स्वाहा अग्निना सह, देवसेना स्कन्देन सह, मूत्तिः धर्मेण सह, तथा त्वं अपि, हे पतिव्रते, दीर्घकालं एतेन सुन्दरपुरुषेण सह भविष्यसि। अनन्तरं पुनः गोलोके गोविन्दं प्राप्स्यसि। एवं ब्रह्मा तस्याः आशीर्वादं दत्त्वा स्वं लोकं प्रतिगच्छत्। स्वर्गे दिव्यदुन्दुभीः निनादिताः, पुष्पवृष्टिः अपि अभवत्। ततः तुलसी नूतनपत्न्या सह संयोगे मूर्छिताभवत्। तौ चतुश्चत्वारिंशद्विधं रमणीयं सुखं, चतुश्चत्वारिंशद्विधकलाभिः मितं, अनुभूतवन्तौ। अङ्गाङ्गसङ्गेन स्त्रीणां मनोहरं संसर्गं कृतवन्तौ। परम रम्ये स्थले, अन्यजीवातिरिक्ते, पुष्पोद्यानस्य तटतीरे, पुष्पचन्दनालङ्कृतं रमणीयं स्थानम्। सर्वाभरणैः भूषिता, सा तुलसी परमसुन्दरी च आकर्षिका अभवत्। धर्मिष्ठा तुलसी क्रीडया पतिं मनसा मोहयामास। चन्दनं तस्य वक्षसि, तिलकं बाहुषु लीलया न्यस्य, सः हर्षेण तस्य नखचिह्नं वक्षसि स्थापयामास। संयोगसमाप्ते उभौ समुत्तिष्ठताम्। सा चन्दनकुङ्कुममिश्रं तिलकं तस्मै ददौ। सुगन्धी ताम्बूलं, अग्निशुद्धवस्त्रं च तस्मै अर्पयामास। अनमोलरत्नमयं श्रेष्ठं मुद्रिकां च ददौ। पुनः पुनः 'अहं ते दासी' इति उक्त्वा, सस्मिता सः कमलवदनं नेत्राभ्यां पिबन्ती पुनः पुनः निरीक्ष्य। सः तां प्रियं वक्षसि स्थापयामास। गण्डे दृढं चुम्बितवान्, पुनः बिम्बोष्ठे च चुम्बितवान्, तस्मै त्रिलोकप्रसिद्धं रत्नमालां ददौ। सा किंकिणीमयुग्मं, स्वाहायाः गृहीतं वस्तु अपि ददौ। रत्नमुद्रिकाः, रत्या उत्तमं भूषणं च ददौ। शोभायुक्तं आसनवर्गं, अतीव दुर्लभं शयनं च ददौ। तस्याः घनकेशं सुसंस्कृत्य पुष्पमालाभिः अलङ्कृतवान्। त्रिशशिमण्डलैः, सुगन्धिचन्दनलेपनैः च भूषितवान्। दीपाकारं दीप्तकुङ्कुमचिह्नं ललाटे न्यस्य, उज्ज्वललोहितवर्णं नखेषु हर्षेण अर्पितवान्। पुनः पुनः 'देवि, अहं ते दासः' इति उक्त्वा। तपोवनं त्यक्त्वा, सः अन्यं राजप्रासादं गच्छति।