मया अपि त्वं ज्ञानार्थं परीक्षिता, विद्याबलस्य बोधाय। गुणहीनस्य, वृद्धस्य, अज्ञानिनः, अतिरोषपूर्णस्य, अथवा विकटमुखस्य, जडमूकनपुंसकपापिनः च — एतेषां विषये यदि कश्चन युवतीं रक्षित्वा विक्रयेत्, स पापी तस्याः मूत्रपुरीषभक्षकः भवति। ततः स रोगयुक्तेषु जातिषु जन्म लभते। एवं वचः श्रुत्वा, तत्र तपोवने तुलसी मौनं समुपगच्छत्। ततः तुलसी, शङ्खचूडः, नारदश्च शिरसा वन्दनं कृतवन्तः। तदा कश्चित् पप्रच्छ—"शङ्खचूड, किं त्वं एतया सह संवादं करोति?" सः पुनः उवाच—"त्वं पुरुषरत्नं, सा स्त्रीरत्नं, स्त्रीषु च सती धर्मज्ञा।" "राजा अपि दुर्लभं सुखं संघर्षविना परित्यजति। हे पतिव्रते, किं त्वं एवं प्रियं धर्मिष्ठं पुरुषं उपेक्षसे? यथा लक्ष्मी लक्ष्मीपतिना सह, राधिकाऽपि कृष्णेन सह, पृथ्वी वराहेण, मेना हिमालयेन, रोहिणी शशिना, रतिः कामेन, अहल्या गौतमेन, देवहूतिर्देवः कर्दमेन, दक्षिणा यज्ञे, स्वाहा वह्निना, देवसेना स्कन्देन, मूत्तिर्धर्मेण—एवं त्वमपि चिरकालं एतेन मनोज्ञेन सह भविष्यसि।" "अनन्तरं पुनः तव संयोगः गोविन्देन गोलोके भविष्यति।" इति आशीर्वादं दत्त्वा ब्रह्मा स्वं लोकं प्रतिपेदे। तदनन्तरं दिवि दुन्दुभीनां शब्दः, पुष्पवृष्टिश्च अभवत्। तुलसी नूतनपतिना सह संयोगे मूर्च्छिता। तौ चतुर्दशकलाभिः षट्चत्वारिंशद्विधं सुखं आस्वादयामासतुः। अङ्गाङ्गसङ्गेन, योषितां मनोहरं, रमणीयस्थले, सर्वजनविरहिते, पुष्पोद्यानतटे, गन्धसन्दलविभूषिते, सर्वाभरणभूषिता सा अतीव सुन्दरी शोभायमानासीत्। तुलसी धर्मज्ञा क्रीडया पत्युः मनः आकर्षयामास। सा च सन्दलचित्रं वक्षसि, तिलकं बाहुषु च कृतवती। पतिः हर्षेण नखचिह्नं स्तनदेशे न्यवेशयत्। रतिक्रमे समाप्ते, उभौ समुत्थाय स्थितवन्तौ। सा सन्दलकुङ्कुमयुतं तिलकं पतये दत्तवती, सुरभिपूरितं ताम्बूलं, वह्निना शुद्धीकृतं वस्त्रं, रत्नमयमुत्तममङ्गुलीयकं च अर्पितवती। साऽपि पुनः पुनः "अहं ते दासी" इति वदन्ती, स्मितपूर्वकं कमलवदनं पत्युः नेत्राभ्यां पुनः पुनः पश्यन्ती। पतिः तां समीपमानीय, प्रियतमां वक्षसि स्थापयामास।