कृष्ण-मन्त्रस्य प्रभावेन अहम् पूर्वजन्मान् स्मरामि—एतद् ज्ञातवान् अस्मि। तव तु जन्म भूमौ भारतस्य राधिकायाः कोपात् अभवत्। एवं उक्त्वा स पुरुषः मौनं प्राप्नोत्, हे महर्षे। ततः तुलसी अब्रवीत्—प्रियाया: सदा कामात् एवं प्रियः काम्यते। तव युक्त्या अहं वास्तवम् अभिभूता। स्त्री द्वारा विजितः पुरुषः पितरः, देवाः, बान्धवाः च निन्दन्ति। ब्राह्मणः दशदिनेषु शुद्धिम् प्राप्नोति जन्म वा मृत्यौ। शूद्रः मासे शुद्धिम् प्राप्नोति, वेदेषु मिश्रजातः मातृवत् उच्यते। तस्य पितरः तस्य पिण्डदानं स्वेच्छया न गृह्णन्ति। तस्य ज्ञानं, तपः, जपः, यज्ञः, पूजायाः च किम् फलम्? त्वम् अपि मया परीक्षिता: विद्यायाः शक्तिं ज्ञातुम्। गुणहीनः, वृद्धः, मूर्खः, क्रोधपूर्णः, अशुभमुखः, जडः, मूकः, नपुंसकः, पापी च—एतेषु। शान्तः, गुणवान्, यौवनयुक्तः, विद्वान् च—एषु। यदि कश्चित् कन्यां रक्ष्य, तदनन्तरं विक्रीणाति, स पापी तस्य प्रसङ्गे कन्यायाः मूत्रं पुरीषं च खादति। ततः स रोगयुक्तेषु जातिषु जन्म लभते। एवं उक्त्वा तुलसी तपोवनमध्ये मौनं प्राप्नोत्। तुलसी, शङ्खचूड़ः, नारदः च शिरः नमयामासुः। ततः ब्रह्मा अब्रवीत्—हे शङ्खचूड़, किं त्वम् तया सह संवादं करोषि? त्वम् पुरुषरत्नम्, सा स्त्रीरत्नम्; सा स्त्रीषु गुणवती। राजा दुर्लभं सुखं संघर्षविना त्यजति। हे पतिव्रते, तं प्रियं गुणवन्तम् किम् उपेक्षसे? यथा लक्ष्मी लक्ष्मीपतेः, राधिका कृष्णस्य, पृथ्वी वराहस्य, मेना हिमालयस्य, रोहिणी चन्द्रस्य, रति कामस्य, अहल्या गौतमस्य, देवहूति कर्दमस्य, दक्षिणा यज्ञे, स्वाहा अग्नेः, देवसेना स्कन्दस्य, मूत्तिः धर्मस्य—एवं त्वम्, हे सुन्दरि, दीर्घकालं एतेन सुन्दरपुरुषेण सह भविष्यसि। ततः पुनः गोलोकस्थं गोविन्दं प्राप्स्यसि। एवं आशीर्वादं दत्त्वा ब्रह्मा स्वं लोकं गतः। दिवि दुण्डुभीनां शब्दः पुष्पवृष्टिः च अभवत्। तुलसी नवपत्न्या सह संयोगे मूर्छिताभवत्। तौ चतुश्चत्वारिंशत् प्रकारस्य रमणीयं सुखं, चतुश्चत्वारिंशत् कलाभिः मितं, अनुभूतवन्तौ। अङ्गाङ्गसङ्गेन, स्त्रीणां मनोहरं, तौ रम्ये स्थले, अन्यजीवहीने, पुष्पोद्यानस्य तटे, पुष्पचन्दनविभूषिते, सर्वाभरणैः भूषिता, सा अतिसुन्दरी मनोहराभवत्।