सा लज्जया विनम्रा नवसंयोगात् सव्रीडं मुखं नतवती। सा पुनः पुनः स्वदृशा तस्य मुखकमलं पिबन्ती स्थितवती। सा पुष्पचन्दनशय्यायां सुकुमारवस्त्रसंवृता शयाना बभूव। तस्या ऊरू सुस्निग्धौ स्तनौ च उन्नतौ सुसम्पुष्टौ च आसाताम्। तस्या अधरौ बिम्बफलसमौ, नासिका सुन्दररूपा, सा परमसुन्दरी बभूव। स्वतेजसा परिवृता सा रम्या मनोहरदर्शना च आसीत्। सदा सिन्दूररेखा सिता सुमध्यभागे श्रियमावहत्। तस्या पाणी पद्मदलरक्तौ, अर्धचन्द्रनखाभूषितौ। तस्या वर्णः रक्तलाक्षारागसमः, सुकुमारः दीप्तिमान्। तस्या नखाः शशिकुलसमप्रभाः, शरत्पूर्णशशिनः शोभायाः अधिकाः। सा रत्नखचितनूपुरयुगलेन भूषिता, तयोः रञ्जितनिनादेन रमणीया बभूव। तस्या केशपाशः मल्लिकामालया अलङ्कृतः। सा कर्णाभरणयुग्मेन, मनोहरैश्च भूषणैः शोभिता आसीत्। सा रत्नकङ्कणकङ्कणवलयशङ्खैः भूषिता बभूव। सा स्निग्धा, मनोज्ञा, शीलवती, सुशुभ्रा, सुस्मिता च दृष्ट्वा, शङ्खचूडः सस्मितमुवाच— "काऽसि त्वं सुन्दरी शुभे, सर्वमङ्गलदायिनि? स्वर्गसुखनदीषु रममाणा, हारभूषिताङ्गि, त्वं का?" इति। तस्य वचनं श्रुत्वा, सा कामिनी सुलोचना प्रत्युवाच— "अहं तपस्विनी, अत्र वसामि; त्वं कः? यथेष्टं गच्छ।" सा पुनः अवदत्— "स्त्री महाकुलसम्भूता, एकाकिनी विविक्ते स्थिता, साध्वी च। यः तु कामात्मा, नीचकुले जातः, धर्मशास्त्रार्थविवेकविहीनः। सा प्रथमे मधुररूपा, अन्ते तु पुरुषस्य नाशकारिणी। हृदि रजोरूपा, वाचा सदा मधुरवदिनी। स्वार्थे पतिसंनता, अन्यथा सदा दुरात्मा। पुराणेषु स्त्रीणां स्वभावः अनिश्चितः उक्तः। ये नूतनवस्तुनिषेधिनः, तेषां कः शत्रुः कः मित्रम्? बहिः स्वात्मनिष्ठा इति प्रदर्शयन्ति। बहिः कपटवेषधारिणी, अन्तः सदा मैथुनकाङ्क्षिणी। सा गर्विता, मैथुनविहीना क्रुद्धा, कलहे मूलरूपा। मनसा सुसंस्कृतान्नं शीतलजलं च कामयते। पुत्रे परमस्नेहं दर्शयति, तु केवलं रमणकाले। वृद्धं मैथुनासमर्थं द्वेष्यं मन्यते। कर्मणा तम् उपभुङ्क्ते, यथा कृमिः गोमयं भक्षयति। सदा रूपेण छद्मिनी, सर्वदोषनिलया। सदा तपःपथस्य विघ्नरूपा, मुक्तिद्वारस्य तालनिभा। हरिभक्तेः विघातिनी, मायाजालस्य कुप्या। सा मायास्वरूपा, मिथ्यावादिनी। विविधमलमूत्रपयःपूरिता, सदा मलिनदेहा। मायारूपिणी, मायाविनः च प्राचीनकाले सृष्टिकर्त्रा निर्मिताः।" एवं तया उक्ते, तुलसी नारदश्च तत्र मौनं गतौ।