बालक, तव लीलया अनन्तानां ब्रह्माणां पतनं साक्षिणं त्वां पश्यामि। शनैः शनैः त्वं मम समत्वं तेजसा श्रीया च प्राप्स्यसि। मम प्रियतमः त्वमेव, आत्मनः अपि परः असि। यावत् चन्द्रार्कौ स्थितौ, सर्वे कालसूत्रे पच्यन्ते। मम वचनं त्वया पालनं योग्यं, यत् कदापि व्यर्थं न भवति। त्वं मम आज्ञां स्वस्य च वचनं धारयिष्यसि। त्वं निष्कम्पं सुखं मोदं च प्राप्स्यसि, न संशयः। कालेन त्वं गार्हस्थ्यं संन्यासं योगिनं च स्वेच्छया आचरिष्यसि। दुष्टा स्त्री पतिं दुःखयति, न तु पतिव्रता। स्नेहान्विता सा पतिं पुत्रवत् पालयति। पतितो वा, दीनो वा, स्वामी वा—स्त्रियाः पत्युः नित्यं निन्दकाः अन्यैः उपभोग्याः स्युः। पतिसहितया पतिव्रतया स्त्रिया गोलोके दशकोटियुगपर्यन्तं रमणं निश्चितम्। मम आज्ञया सा पुण्यवती स्त्री तव भार्या भविष्यति, श्रेयसः हेतोः। यः भक्त्या पञ्चोपचारैः सह सहस्रतीर्थानि पूजयति, सः मया सह गोलोके कोटियुगसुखं भुङ्क्ते। तस्मात् गोलोकात् गमनं नास्ति, सः अस्माकं समः भवति। एकवारं लिङ्गं निर्माय पूजयन् दशसहस्रयुगं स्वर्गे वसति। शिवलिङ्गस्य पूजया ज्ञानी मुक्तः पुण्यात्मा एतत् प्राप्नोति; पापी अपि तत्र मृतः शिवलोकं याति। ये ‘महादेव महादेव महादेव’ इति पुनः पुनः उच्चारयन्ति, यः ‘शिव’ इति वदन् प्राणान् त्यजति, तस्य शिवस्य शुभवाक्यं शुभं मोक्षदं भवति। धनबान्धववियोगदुःखसागरमग्नस्य, एषा वाणी पापनाशिनी, पुत्रदासादीनां च मोक्षप्रदा। यस्य वाक् नित्यं ‘शिव’ नाम उच्चारयति, सः पुण्यवान्। एवं त्रिशूलधारिणे उक्त्वा कृष्णः तां कामदं मन्त्रं ददौ। श्रीभगवान् उवाच—कालेन त्वं शिवं शुभदं शुभस्थानं पूजयिष्यसि। सर्वदेवताद्युतिषु समुत्पन्ना, सुन्दरमुखि, तदा विशेषेण सत्ययुगे सत्यम् आसीत्। तत्र यज्ञपतिनिन्दया देहं त्यक्त्वा, त्वं शम्भुना सह सहस्रदिव्यवर्षाणि रमिष्यसि। सर्वलोकपूजनसमये, ग्रामनगरयोः ग्रामदेवतापूजनं भविष्यति। मम आज्ञया शिवकृतैः नानातन्त्रैः, तव केवलं महान्तः पार्षदाः स्युः। ये भारतपुण्ये त्वां मातरं पूजयन्ति, तेषां पुण्यं महद् भवति। एवमुक्त्वा तस्मै एकादशाक्षरमन्त्रं ददौ। सम्यग्विधिना भक्तवत्सलत्वात् तस्याः ध्यानं चकार। सृष्ट्यनुकूलां शक्तिं सर्वसिद्धिकामदां च दत्वा, विश्वनाथः तस्मै त्रयोदशाक्षरमन्त्रं ददौ।