सः, स्वपूर्वजन्मस्मरणं कृत्वा, तपोऽनुष्ठानं च सम्यक् आचर्य, वरप्रसादेन त्वाम् प्राप्तवान्। ततः, हे सुन्दरी शुभे, तस्य पत्नी भव। नारायणस्यैव शापात्, अंशेन च दिव्यव्यवस्थया, त्वं सर्वपुष्पेषु अग्रणी भविष्यसि, विष्णोः प्राणादपि प्रियातमा। वृन्दावने वृक्षरूपेण स्थित्वा, वृन्दा नाम्ना प्रसिद्धा भविष्यसि। वृक्षेषु अधिष्ठात्री देवीरूपेण, त्वं कृष्णेन सह सदा स्थास्यसि। एवं उक्त्वा, सा देवी हर्षपूर्णहृदया स्मित्वा तुष्टा अभवत्। तदा तुला उवाच— "सत्यं वदामि, हे पितः, चतुर्भुजेन तु मम न तथा। गोविन्देन च अहं तुष्टाभवम्, भाग्यवशात् तु कामः विघ्नितः। तथापि तस्य कृपया, दुर्लभः गोविन्दः punः प्राप्तव्यः।" ब्रह्मा उवाच— "मम वरात्, त्वं तस्यैव प्राणादपि प्रियातमा भविष्यसि। राधिकया आदेशः भविष्यति, यद् युवयोः प्रेम गुप्तं स्थास्यति।" इत्थं उक्त्वा, ब्रह्मा देवीं षोडशाक्षरमन्त्रं दत्तवान्। तत्रैव पूजा-विधिं, तदुपयोग्यं समस्तं कर्म च उपदिष्टवान्। ब्रह्मणः निर्देशेन सा देवी बदरिकाश्रममध्ये सम्यक् अनुष्ठानं कृतवती। द्वादश दिव्यवर्षाणि तत्र पूजा अनुष्ठिता। तपः मन्त्रः च सिद्धौ, सा देवी इच्छितं वरं प्राप्तवती। तदा, मनः तुष्टं, तपस्याः श्रमं त्यक्तवती। भोजनं कृत्वा, पानं च, तृप्त्वा, विश्रामाय शयिता। नारायणः उवाच— "नवयौवनसम्पन्ना सा उत्तमा स्त्री प्रशंसिता।" तदा, पंचबाणः तस्याः पञ्च बाणान् क्षिप्तवान्। सर्वाङ्गं रोमाञ्चितम्, कम्पितम्, नेत्रे रक्ते अभवताम्। क्षणं चिन्ता, क्षणं सुखनिद्रा, क्षणं चेतना, क्षणं विषादः, क्षणं व्याकुला भ्रमन्ती, क्षणं निर्गता पुनः आगता। पुष्पचन्दनशय्या शूलपूर्णा अभवत्। वासस्थानं निराकारम्, वस्त्रं च अग्निरूपम्। तस्याः निद्रायाम्, सा सती सुविभूषितं पुरुषं दृष्टवती। सः सर्वाङ्गं चन्दनलेपनं, रत्नाभरणैः शोभितम्। सः कामानन्दं कथयन्, पुनः पुनः तस्याः ओष्ठौ चुम्बितवान्। पुनः वसन्तकं आगच्छन्तं गच्छन्तं च दृष्टवती। चेतनां पुनः प्राप्तवती, दुःखिताभवत्। शङ्खचूडः महायोगी, जैगीषव्येषु रम्यः, सदा रक्षास्तोत्रं जपन्, सर्वमङ्गलानां मङ्गलः। ब्रह्मणः आदेशात्, सः अपि बदर्यां प्राप्तः। सः नवयौवनयुक्तः, कामदेववत् दीप्तिमान्। श्वेतचम्पकवर्णः, रत्नाभरणैः शोभितः। दिव्यरत्ननिर्मितरथस्थः, मनोहरः। पारिजातमाल्यधारी, सुन्दरं स्मितं कृत्वा। तं समीपस्थं दृष्ट्वा, सा देवी वस्त्रेण मुखं आवृतवती।