सा कन्या त्रिनेत्रं शिवं प्रार्थयामास—"पति मे देहि, पति मे देहि, पति मे देहि!" इति। तस्याः प्रार्थनां श्रुत्वा रसानां नाथः शिवः स्मितमकरोत्। ततोऽस्या वरात् सा पञ्चानां पाण्डवानां प्रिया पत्नी जाता। ततः रामः सीतां लङ्कायां लब्ध्वा, मोहिनीं तां समासाद्य, भारतवर्षे एकादशसहस्रवर्षाणि राज्यं चकार। वेदवती, या लक्ष्म्याः अंशः, कमलायां प्रविष्टा। चत्वारः वेदाः सदा साकाररूपेण स्थिताः। एषा कुशध्वजस्य कन्यायाः कथा संक्षेपेण त्वया श्राविता। नारायणः उवाच—सा कन्या, कामवशात्, गन्धमादनगिरौ राज्ञा सह क्रीडामकुरुत। तत्र तौ पुष्पचन्दनविलिप्तशय्यां रचयित्वा रमणाय समुपविशताम्। सा स्त्री रत्ननूपुरादिभूषणैः शोभिता, रमणीयवपुः स्त्रीरत्नमिव, विराजमानासीत्। तयोः कामक्रीडा न कदापि विरमिता, यतः तौ कामशास्त्रविशारदौ आस्ताम्। अथ सा स्त्री ऋतुमती जाता, तदा राजा मैथुनात् विरमितवान्। ततः सा सती तत्रैव गर्भं धारयामास, शतं दिव्यवर्षाणि धर्मनिष्ठया तं गर्भं बिभ्रती। शुभे दिने, शुभे मुहूर्ते, कार्तिकपूर्णिमायां दिव्ये दिने, सा कन्या जाताऽभूत्। तस्याः पादौ पद्मरागमणिसदृशौ, पद्मसदृशौ, शोभायुक्तौ। सा राजलक्ष्म्या युक्ता, राज्यश्रियः अधिष्ठात्री देवी बभूव। तस्याः अधरौ बिम्बफलसदृशौ, सदा सस्मिता गृहं निरीक्षमाणा। नाभ्यधस्तात् त्रिवलयैः विभूषिता, सुमध्यमा, सुचञ्चलश्रोणिः। कृष्णवर्णा, सुकेशिनी, मनोज्ञा, वटतरुसदृशाकृतिर्भूत्। तां दृष्ट्वा न पुरुषा न स्त्रियः तस्याः उपमा कथञ्चन लब्धुमशक्नुवन्। सा धरायाः प्रमाणतः यथायोग्यं स्त्रीभावं प्राप। तत्र सा कन्या लक्षवर्षाणि तपः परममकार्षीत्। ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्ये तपश्चर्या, शिशिरे सलिले स्थित्वा। विंशतिसहस्रवर्षाणि फलाम्बुपरिचर्या, चत्वारिंशत्सहस्रवर्षाणि वायुभोजनमेव। सा एका पादेन स्थित्वा, सूक्ष्मा, दुरवगमा, पद्मयोनिं ब्रह्माणं ददर्श। तत्र हंसवाहनं चतुर्मुखं ब्रह्माणं साक्षात् अपश्यत्। ब्रह्मा उवाच—"भक्तिर्वा हरेः, मोक्षो वा, अमृतत्वं वा, जरामरणविनाशनं वा, किं इच्छसि?" इति। तदा तुलसी उवाच—"सर्वज्ञस्य पुरतः मम किं लज्जा? अहं हि तुलसी, यः पूर्वं गोलोके गोपी आसीम्। गोविन्दे आसक्तास्मि, तत्र तुष्टिं न प्राप्य, मूर्च्छिता अभवम्। राधिकया कोपिता सती, सा राधिका गोविन्दं तिरस्कृत्य, मां शप्तवती। तदा गोविन्दः मम प्रोवाच—'त्वं ममांशतया चतुर्भुजा भविष्यसि।' इत्युक्त्वा देवेशः अन्तर्धानमगात्। ततोऽहं प्रियं नारायणं शान्तस्वरूपं, सुन्दरमूर्तिं ददर्श।" ब्रह्मा पुनरुवाच—"सा तेजस्विनी अंशः भारतवर्षे अलभ्या नाम्नि जाता। राधिकाशापात् सः दैत्यकुले जातः। सः पूर्वं गोलोके त्वां दृष्ट्वा, कामवशात् मनसा विकारमगच्छत्।" एवं सन्दर्भे कथा प्रवहति, यथोक्तश्लोकानुसारेण।