राज्यधनविहीनौ तौ द्वावपि पद्मे समर्पितचित्तौ तपस्विनौ अभवताम्। तस्मिन्नेव समये, तौ समृद्ध्युत्तमौ राज्ञां मध्ये श्रेष्ठौ अभवताम्। एवं उक्त्वा सः लक्ष्म्याः सह अन्तःपुरे प्रविष्टवान्। ततः शिवः शीघ्रं तपस्यां सम्यक् प्रवृत्तः निर्गतः। नारायणः उवाच—यथेष्टवरं तयोः प्रत्येकः प्राप्तवान्। महालक्ष्म्याः वरात् तौ भूमिपालौ अभवताम्। कुशध्वजस्य पत्नी मालावती, सा पुण्यशीला देवी। सा भूमिसम्बन्धेन ज्ञानसम्पन्ना अभवत्; वेदध्वनिं स्पष्टं कृत्वा प्रसूत्यां उत्तिष्ठति स्म। कन्या जन्मसमये वेदध्वनिं उत्पादितवती। जातमात्रा स्नानं कृत्वा वनं तपस्यै गता। एकमन्वन्तरं पुष्करे तपश्चरत्। तथापि सा पुष्टिवती न च कृशा, यौवनरूपसम्पन्ना अभवत्। अन्यजन्मनि तस्याः पतिः हरिः स्वयमेव भविष्यति। एतद्वचनं श्रुत्वा सा कोपिता पुनः तपस्यां प्रवृत्ता। तत्र दीर्घकालं तपः कृत्वा विश्वे निवसति स्म। तं दृष्ट्वा, आतिथ्येन पाद्यं दत्तवती। तेन तदन्नं भुक्त्वा, पापतमः समीपे स्थितवान्। तां उत्तमां स्त्रीं, पूर्णस्तनां दृष्ट्वा, कामबाणैः आहतः मूर्च्छितः पतितः। सा पुण्यशीला कोपदृष्ट्या तम् अचलं कृतवती। सः मनसा पद्मायाः, पद्मनयने देवीं स्तुतवान्। सा शप्तवती—"मम हेतोः त्वं स्वकुटुम्बसहितः विनष्टः भविष्यसि।" एवं उक्त्वा योगेन देहम् उत्सृज्य गतवती। "अहो! अद्भुतं दृष्ट्वा, किम् अद्य कृतम्?" इति। कालक्रमेण सा पुण्यशीला जनकस्य कन्या अभवत्। सा महातपस्विनी पूर्वजन्मतपसा। तपसा लब्ध्वा, विश्वेशं पूज्य। सा जन्मस्मृत्या पूर्वतपःक्रमं स्मरति। पुण्यशीला विविधानि दीर्घकालं तपांसि अकरोत्। सः पुण्यशीलः, रम्यः, शान्तः, अतुलरूपसम्पन्नः। पितुः आज्ञापालनाय रघुकुलश्रेष्ठः सत्यवादी अभवत्। सः सीता-लक्ष्मणाभ्यां सह समुद्रतीरे स्थितवान्। रामं विषण्णं दृष्ट्वा, सः अपि दुःखितः अभवत्। अग्निः उवाच—"सीता-हरणस्य कालः त्वं प्रति आगतः।" भाग्यं दुःसाध्यं, भाग्यस्य बलं नास्ति। परीक्षा-काले अहं सीतां पुनः दास्यामि। तद्वचनं श्रुत्वा रामः लक्ष्मणाय न प्रकाशयामास। अग्नेः शक्त्या सीता मायासीतारूपेण कृतवती। सः सीतां गृहीत्वा, ताम् उन्मुक्तवाक्यां कर्तुं वारयामास। तस्मिन्नेव काले रामः हिरण्यमृगं दृष्टवान्।