सर्वज्ञः ज्ञानाधिपः त्वं, हे भगवन्, तव समीपे ज्ञानस्य विषये व्यर्थम् प्रश्नः किमर्थम् कर्तव्यः? तव वाणीप्रश्नयोः स्रोतः, तव एव शास्त्रस्य आधारः अस्ति। श्रीमहादेवः उवाच—सूर्यः शापितः अभवत्, तस्मात् शास्त्रयोः विरोधः अभवत्। पुत्रस्य दुःखात्, पितृस्नेहात् च, सः सूर्यनाशाय उदतिष्ठत्। ये त्वाम् शरणं यान्ति, ध्यानात् वा वचनैः वा, ये च प्रत्यक्षं शरणं यान्ति—तेषां फलं किम् वक्तव्यम्, हे महोदय? मम भक्तस्य का गतिर्भविष्यति, तद् वद, हे विश्वेश्वर। श्रीभगवान् उवाच—त्वम् शीघ्रं वैकुण्ठात् नृपाणां लोकं अर्धघटिकायाम् गच्छ। वृषध्वजधारी, कालस्य अतिशयदुर्दान्तेन, मृतः। तस्य द्वौ पुत्रौ—धर्मध्वजः कुशध्वजः च—महातेजस्विनौ। तौ राज्यलक्ष्मीं रहितौ, पद्मे समर्पितचित्तौ तपस्विनौ अभवताम्। तस्मिन् काले तौ समृद्ध्युक्तौ, नृपश्रेष्ठौ भविष्यतः। इत्युक्त्वा सः लक्ष्म्या सह अन्तरगृहं प्रविष्टः। शिवः शीघ्रं तपस्याम् संनद्धः निर्गतः। नारायणः उवाच—तयोः इच्छितं वरं प्राप्तम्। महालक्ष्म्याः वरात् तौ पृथिव्याः अधिपतित्वं प्राप्तवन्तौ। कुशध्वजस्य पत्नी मालावती, पुण्यशीला देवी आसीत्। सा पृथिव्याः सम्बन्धेन ज्ञानयुक्ता अभवत्; वेदानां शब्दं स्पष्टं कृत्वा प्रसूतिगृहे समुत्थिता। कन्या जन्मसमये वेदान् शब्दम् उत्पादयामास। सा जातमात्रा स्नानं कृत्वा तपस्यार्थं वनं गता। एकं मन्वन्तरं पुष्करे तपः अचरत्। तथापि सा पुष्टिः, न कृशता, यौवनशोभायुक्ता अभवत्। अन्यजन्मनि तस्याः पतिः स्वयम् हरिः भविष्यति। तत् श्रुत्वा सा क्रुद्धा पुनः तपः अचरत्। तत्र दीर्घकालं तपः कृत्वा, सा विश्वे स्थितवती। तं दृष्ट्वा, आदरपूर्वकं, पाद्यं दत्तवती। तेन तद् भुक्त्वा, पापिष्ठः समीपे स्थितः। तां दृष्ट्वा, उत्तमां स्त्रियं, पूर्णस्तनयुक्तां, तृष्णाबाणैः विद्धः, मूर्च्छितः अभवत्। सा पुण्यशीला, क्रुद्धदृष्ट्या, तं स्थिरं कृतवती। सः मनसा पद्माक्षीं देवीं स्तुतवान्। सा शप्तवती—"मम हेतोः त्वं स्वजनैः सह विनश्यसि।" इत्युक्त्वा योगेन देहं त्यक्तवती। "हा! अद्भुतं किम् दृष्टं, किम् कृतं मया?" इति। कालतः सा पुण्यशीला जनकस्य कन्या अभवत्। सा महातपस्विनी, पूर्वजन्मतपसा। तपसा भगवन् विश्वेश्वरं प्राप्तवती, पूजितवती च। सा जन्मस्मरणं कृत्वा, पूर्वतपस्याः क्रमं स्मरति। पुण्यशीला दीर्घकालं नानातपांसि अकरोत्। सः पुण्यशीलः, रम्यः, शान्तः, अतिशयरूपसम्पन्नः अभवत्।