स एवमुक्तः शुभमस्तु गच्छेत्यनुज्ञातः, किमत्र भीतिः स्यात्? स भगवान् सुलभप्रसादः, साधूनां शरण्यः परमगतिर्भवति। मम जीवनादपि प्रियतरौ सुदर्शनः शिवश्च। महादेवः सहजमेव दशकोटिसूर्यान् सृजितुं समर्थः। या बाह्या विद्या, सा तु न किंचन तस्य ये मां दिनमणिशशिनि च ध्यायन्ति। अहं तेषां हितं दिनरात्रं चिन्तयामि। स भगवान् शिवस्वरूपः, शिव एव प्रधानदेवताः। एवमेतस्मिन्नन्तरे तत्रैव शंकरः स्वयमुपाजगाम। स शीघ्रं वृषभात् अवतीर्य भक्त्या शिरसा प्रणनाम। तत्र स तं रत्नसिंहासने समुपविष्टं रत्नाभरणभूषितं ददर्श। नवजलदसन्निभं सुन्दरं चतुर्भुजं च तं भगवन्तमालोकयत्। सर्वाङ्गेन्दुसितचन्दनलिप्तं पीताम्बरधारिणं च सः अपश्यत्। स हर्षस्मितमुखेन विद्यार्धरगीतनृत्यश्रवणे रममाणं तं ददर्श। तस्मै महादेवः प्रणम्य, ब्रह्मा अपि तं प्रणमामास। कश्यपः अपि भक्त्या स्तुत्वा प्रणनाम। स चन्द्रशेखरं सुखासीनं प्रशान्तमवस्थितं अपश्यत्। सत्त्वगुणप्रभावेन कोपशून्यः, प्रशान्तः, स्मिताननः, प्रमुदितः सः। स हृदि प्रशान्तः सन्तुष्टं तं देवानां सभायामुवाच। श्रीभगवानुवाच— अहं त्वां सांसारिकविषये वेदविषये च शमविषये च पृच्छामि। त्वं तपसां फलदात्ता, सर्वधनप्रदाता च। त्वं ज्ञानेश्वरः सर्वज्ञः, किमर्थं ज्ञानाय त्वां पृच्छेयम्? त्वमेव वाक्प्रश्नयोः मूलं, शास्त्रस्यापि आधारः। श्रीमहादेव उवाच— सूर्यः शप्तः, तेनैव शास्त्रविरोधः जातः। सः पुत्रशोकात्स्नेहान्मोहात् सूर्यं नाशयितुं समुत्थितः। ये त्वां शरणं यान्ति ध्यानतः वाचिकेन वा, तेषां फलं किमु वक्तव्यम्? ये प्रत्यक्षं शरणं यान्ति, तेषां फलं किमु वक्तव्यम्, भगवन्? मम भक्तस्य किं भविष्यति, तद्वद जगन्नाथ। श्रीभगवानुवाच— त्वं शीघ्रं वैकुण्ठात् नरपतिलोकं गच्छ, अर्धघटिकायामेव। वृषध्वजधारिणः कालप्रेरितस्य, तस्य मृत्युर्भविष्यति, यः अत्यन्तदुर्जयः। तस्य द्वौ पुत्रौ धर्मध्वजः कुशध्वजश्च, द्वावपि महातेजस्विनौ। तौ राज्यलक्ष्मीविहीनौ, पद्माराधनपरौ तपस्विनौ बभूवतुः। तदा तौ समृद्ध्यायुक्तौ राजर्षिस्रेष्ठौ भविष्यतः। एवं उक्त्वा स भगवान् लक्ष्म्या सह अन्तःपुरं प्रविवेश। शिवः अपि शीघ्रं तपोभावनया तत्रतश्च प्रस्थितः। नारायण उवाच— तौ द्वौ इच्छितवरौ प्राप्नुतः। महालक्ष्म्याः वरात् तौ भूमिपालौ बभूवतुः। कुशध्वजस्य भार्या मालावती धर्मचारिणी देवी आसीत्। सा पृथिव्याः सम्बद्धत्वात् ज्ञानसम्पन्ना बभूव; सा स्फुटवेदध्वनिं कृत्वा गर्भगृहात् उदतिष्ठत्। सा कन्या जातमात्रा एव वेदध्वनिं प्रकटयामास। जातमात्रा स्नानं कृत्वा तपस्यर्थं वनं जगाम। एवं श्रीमद्भागवतपुराणे द्वितीयस्कन्धे त्रयोदशचतुर्दशाध्याययोः पवित्रकथा प्रवाहमिव प्रवर्तते।