शिवस्य कारणेन न कश्चिद्देवः तं राजानं शप्तवान्। तदा शङ्करः स्वयमेव त्रिशूलं गृहीत्वा सूर्यं निरुद्धवान्। क्रोधेन त्रिशूलधारी शिवः ब्रह्मलोकं गतवान्। तत्रापि स त्रिशूलं समादाय सूर्यं प्रत्यक्षं स्थितवान्। तस्मात् सर्वे भयभीता नित्यनाथं नारायणं शरणं जग्मुः। ते सर्वे हरये प्रार्थनां कृत्वा स्वभयस्य कारणं निवेदितवन्तः। तदा नारायणः करुणया तान् सर्वान् अभयं दत्तवान्, हे मुने। भगवान् उवाच—"ये दुरितार्ताः मां स्मरन्ति, तेषां सर्वदा रक्षिता अहम्। अहं लोकरक्षकः, सृष्टिकर्ता च सदा नित्यं च। अहं शिवः, त्वं च अहमेव, अहमेव सूर्यः, त्रिगुणात्मकः च। युष्माकं सर्वेषां कल्याणं भूयात्, गच्छध्वं, किमत्र भयम्? स भगवान् सुलभः प्रीत्याः, साधूनां शरणं परमं च गम्यम्। सुदर्शनः शिवश्च मम प्राणादपि प्रियौ। महादेवः दशकोटिसूर्यसमुत्पत्तौ समर्थः। या बाह्या विद्या, सा तु तस्य किं, यो मां दिनरात्रं ध्यानयति। अहं स्वयमेव तेषां हितं चिन्तयामि अहर्निशम्। स भगवान् शिवस्वरूपः, शिवः च अधिष्ठाता देवः।" एवं तस्मिन्नेव काले शङ्करः स्वयमेव तत्र आगतः। स शीघ्रं वृषभात् अवतीर्य, भक्त्या शीर्ष्णा प्रणम्य स्थितः। स तं रत्नसिंहासने समासीनं, रत्नाभरणैः भूषितं दृष्टवान्। नवजलदस्निग्धश्यामं, सुन्दरं, चतुर्भुजं च, सर्वाङ्गं चन्दनलेपनं, पीताम्बरपरिधानं च। स हर्षेण स्मयमानं, विद्याधरगीतनर्तनश्रवणरतम् अपश्यत्। तस्मै महादेवः प्रणम्य, ब्रह्मा अपि प्रणम्य, कश्यपः च भक्त्या स्तुत्वा प्रणम्य स्थितः। स चन्द्रशेखरं सुखासीनं, विश्रान्तं अपश्यत्। सत्त्वप्रभावात् क्रोधरहितं, शान्तं, स्मितं, प्रमुदितं च। स तं प्रसन्नं हृदयेन देवसभा मध्ये उवाच। श्रीभगवान् उवाच—"लोकवेदार्थं, शान्तिं च त्वां पृच्छामि। त्वं तपःफलदः, सर्वधनदः, ज्ञानेश्वरः, सर्वज्ञः च। तव ज्ञानं व्यर्थं पृच्छेयम् किमर्थम्? त्वमेव वाक्प्रश्नयोः मूलं, शास्त्राधारः च।" श्रीमहादेव उवाच—"सूर्यः शप्तः, तेन शास्त्रयोर्युद्धकारणम्। पुत्रशोकात्, पितृस्नेहात्, सूर्यं नाशयितुमुत्थितः। ये त्वां ध्यानतः, वाचा वा, शरणं यान्ति, तेषां फलं किं वक्तव्यम्? मम भक्तस्य किं भविष्यति? तद् ब्रूहि, जगन्नाथ।" श्रीभगवान् उवाच—"त्वं शीघ्रं वैकुण्ठात् नरलोकं गच्छ, अर्धघटिकायाम्। वृषध्वजधारी कालहतः मृतः, यः अत्यन्तदुर्लङ्घ्यः च। तस्य द्वौ पुत्रौ—धर्मध्वजः कुशध्वजः च—उभौ महायशस्विनौ।