सर्वपूज्यः सर्वेश्वरः सर्वज्ञः सर्वकारणः भगवान्, यः सर्वस्य पूज्यः, तस्य वृक्षरूपधारणं कथं देवी कृतवती इति संशयः उत्पन्नः। तस्य मनः चञ्चलं, संशयपूर्णं, पुनः पुनः तं प्रष्टुम् इच्छति—हे सर्वसंशयविनाशक, त्वं मे संशयं निवारय। नारायणः उवाच—यः प्रसिद्धः, यशस्वी च, विष्णोः अंशात् जातः। तस्य पुत्रः धर्मसावर्णिः, धर्मात्मा, विष्णुभक्तः, शुद्धः च। तस्य पुत्रः देवसावर्णिः, विष्णुव्रतपरायणः। तस्य पुत्रः वृषध्वजः, वृषध्वजभक्तः। तं राजा च शिवः च पुत्रात् अपि अधिकं स्नेहं कृतवन्तौ। सः सर्वदेवतापूजां परित्यज्य, मागमासे सरस्वतीपूजां अपि त्यक्तवान्। शिवस्य कृपया न कश्चन देवः तं राजा दोषितवान्। शिवः त्रिशूलं गृहीत्वा सूर्यं निगृह्य स्वयं क्रोधेन ब्रह्मलोकं गतवान्। तत्र अपि त्रिशूलधारी शंकरः सूर्यं प्रत्यगच्छत्। भयात् सर्वे देवाः नारायणं, सर्वेश्वरं, शरणं गच्छन्ति। सर्वे हरीं प्रार्थयन्ति, तस्य भयस्य कारणं निवेदयन्ति। नारायणः करुणया तान् भयमुक्तान् कृतवान्—यत्र यत्र संकटग्रस्ताः मां स्मरन्ति, अहं लोकानां रक्षकः, सृष्टिकर्ता च सदा भवामि। अहं शिवः, अहं त्वम्, अहं सूर्यः, त्रिगुणात्मकः। याता, शुभं भवतु, किम् भीतेः कारणम्? सः भगवतः सुलभः, सतां शरणः, परमगतिर्भवति। सुदर्शनः च शिवः च मम प्राणात् अपि अधिकप्रियौ। महादेवः दशकोटिसूर्यनिर्माणे समर्थः। बाह्यज्ञानं तस्य किम्, यः दिनरात्रि मां ध्यानं करोति। अहं स्वयं तेषां हितं चिन्तयामि। भगवतः शिवस्वरूपः, शिवः तत्र अधिष्ठातृदेवता। एतस्मिन्नेव काले शंकरः स्वयं तत्र आगतः। सः शीघ्रं वृषभात् अवतीर्य, भक्त्या शिरः नमितवान्। सः तं रत्नासनस्थं, रत्नाभरणैः विभूषितं ददर्श। सः नूतनमेघश्यामं, मनोहरं, चतुर्भुजं ददर्श। तस्य सर्वाङ्गं चन्दनलेपनं, पीतवस्त्रधारणं। विद्याधरगाननृत्यं हास्येन, हर्षेण च शृण्वन् आसीत्। तस्मै महादेवः प्रणामं कृतवान्, ब्रह्मा अपि प्रणामं कृतवान्। कश्यपः अपि भक्त्या स्तुत्वा प्रणामं कृतवान्। चन्द्रशेखरं सुखासीनं, विश्रामं कुर्वन्तं ददर्श। सत्त्वगुणप्रभावात् क्रोधमुक्तं, प्रसन्नं, हृष्टं, स्मितं च। प्रसन्नहृदयः, तं हृष्टं देवसभा मध्ये सम्बोधितवान्। श्रीभगवान् उवाच—अहं त्वां संसारविषये, वेदविषये, शान्तिविषये च पृच्छामि। त्वं तपःफलदाता, सर्वधनप्रदाता च।