तस्मात् सा त्वां वृतवती, यतः सा तव शरीराब्जा जाता। एवं उक्त्वा स्रष्टा तां तुभ्यं समर्प्य जगाम। स तदा पुष्पचन्दनविलिप्तं रम्यं शय्यासनं चकार। पृथिव्याः भूमिम् उपगम्य पुनः स्वस्थानं प्रतिनिवृत्तः। तस्मिन्नेव नूतनसंयोगे देव्या महत्या मूर्छा प्राप्ता। तां दृष्ट्वा वाणी निराशा, सौत्कण्ठ्या रहिता, दुःखिता बभूव। गङ्गया सहिताः तिस्रः पत्न्यः श्रीपतिः समासीत्। नारद उवाच—कुत्र तुळसी जाता, पूर्वजन्मनि का सा आसीत्? केषां कुले या तपस्विनी कन्या जाता, कस्य च पुत्री आसीत्? या नित्यस्वरूपा, निरपेक्षा, साक्षिस्वरूपिणी। या सर्वपूज्या, सर्वेश्वरा, सर्वज्ञा, सर्वकारणं। सा देवी कथं वृक्षरूपं प्राप्तवती? मम चित्तं संशयपूर्णं, पुनः पुनः प्रेरितं; त्वं मे संशयं निवारय, हे सर्वसंशयविनाशक। नारायण उवाच—ख्यातः प्रसिद्धश्च स विष्णोः अंशात् जातः। तस्य पुत्रः धर्मसावर्णिः, धर्मात्मा, विष्णुभक्तः, शुद्धः। तस्य पुत्रः देवसावर्णिः, विष्णुव्रतनिष्ठः। तस्य पुत्रः वृषध्वजः, वृषध्वजभक्तः। स राजा च शिवश्च तस्मिन् पुत्रात् अधिकं स्नेहम् अकुरुताम्। स सर्वदेवतापूजनं परित्यक्तवान्। माग्हमासे सरस्वत्याः पूजनं त्यक्तवान्। शिवकारणात् न कश्चन देवः तं राजानं शप्तवान्। शङ्करः स्वत्रिशूलं गृहीत्वा आदित्यं निगृह्य तस्थौ। कोपेन शङ्करः त्रिशूलधारी ब्रह्मलोकमगच्छत्। तत्रापि शङ्करः त्रिशूलं गृहीत्वा सूर्यं प्रत्यगृह्णात्। ते सर्वे भयार्ताः नारायणं शरणं जग्मुः। सर्वे ते हरिम् उपगम्य स्वभयस्य कारणं न्यवेदयन्। नारायणः कृपया तान् अभयम् अदात्, हे मुनिश्रेष्ठ। ये दुःखिताः मम स्मरणं कुर्वन्ति, तेषां सर्वदा रक्षिता अहम्। अहं लोकपालकः, सृष्टिकर्ता च नित्यशः। अहं शिवः, त्वं अपि अहं, अहं सूर्यः, त्रिगुणस्वरूपः च। युष्मान् गच्छत, शुभं भवतु; किमर्थं भयम् अस्ति? स भगवान् सुलभप्रसादः, साधूनां शरणं परमं च। सुदर्शनः च शिवः च मम प्राणादपि प्रियतरौ। महादेवः दशकोटिसूर्यसमुत्पत्तौ समर्थः। या बाह्या विद्या, सा मम ध्यायिनां दिनरात्रं किञ्चिदपि न। अहं तेषां हितं दिनरात्रं चिन्तयामि। स भगवान् शिवस्वरूपः, शिवः च तत्राध्यक्षः। एतेषु एव काले शङ्करः स्वयम् आगतः। स शीघ्रं नन्दिनं विहाय, भक्त्या शिरसा प्रणम्य स्थितः। स तं रत्नसिंहासने विराजमानं, रत्नाभरणैः भूषितं, दृष्टवान्।