सा भयभीता विचारयन्ती तद् पातुम् उद्युक्ता बभूव। तदा अहम् अपश्यं यदा समग्रं गोलोकं शुष्कं जातम्। सर्वस्य अन्तरात्मा, सर्वं सर्वेषां च भावं विज्ञाय, अहम् तस्यै राधिकामन्त्रं दत्त्वा गोलोकं पूरयामास। ततः देवाधिपते, गान्धर्वविवाहेन एषा देवी त्वया स्वीकर्तव्या। देवेषु पुरुषरत्नं, स्त्रीषु च धर्मिणीं रत्नसर्वोत्तमां इमां विद्धि। यः कश्चित् अहंकारवशात् उपस्थितां कन्यां न गृह्णाति, स पण्डितोऽपि स्वभावं न तिरस्करोति। त्वं एव, भगवन्, अनादिः निर्गुणः प्रकृतेः परः। राधिका या परमेश्वरी, सा पूर्वं कृष्णस्य वामभागात् जाता। अतः सा त्वाम् एव वरणयति, यतो हि तवाङ्गसम्भवा। एवं उक्त्वा विधाता तां समर्प्य जगाम। स पुष्पचन्दनविलिप्तं सुखशय्यां चकार। भूमौ गत्वा पुनः स्वस्थानं प्रतिपेदे। तदा तयोः नूतनसंयोगे सति, सा देवी सञ्ज्ञां जहात्। तद् दृष्ट्वा वाणी सा सख्यभावेन, कलत्रद्वेषरहिता, शोकमगमत्। गङ्गया सह लक्ष्मीपतेः तिस्रः पत्न्यः आसन्। नारदः उवाच—कुतः तुळसी जाता? का सा पूर्वजन्मनि आसीत्? का तस्याः कुलं, का तस्याः कन्या? या च नित्यस्वरूपा, निरपेक्षा, सर्वसाक्षिणः स्वरूपिणी। या सर्वपूज्या, सर्वेश्वरा, सर्वज्ञा, सर्वकारणं। कथं सा देवी वृक्षरूपं समुपगता? मम मनः सन्देहपूर्णं, पुनः पुनः माम् उत्तेजयति; त्वं मे सन्देहं नाशय, सर्वसन्देहनाशन। नारायणः उवाच—सः ख्यातः प्रसिद्धश्च, विष्णोः अंशसम्भवः आसीत्। तस्य पुत्रः धर्मसावर्णिः, धर्मात्मा, विष्णुभक्तः, शुद्धः। तस्य पुत्रः देवसावर्णिः, विष्णुव्रतपरायणः। तस्य पुत्रः वृषध्वजः, वृषध्वजभक्तः। तं राजा च शिवश्च पुत्रात् अधिकं प्रीतवन्तौ। स सर्वदेवतापूजां परित्यज्य, माघमासे सरस्वत्याः पूजां अपि त्यक्तवान्। शिवकारणात् न कश्चित् देवः तं राजानं शप्तवान्। शङ्करः त्रिशूलं गृहीत्वा सूर्यं निरोद्धुम् उद्यतः। क्रुद्धः शिवः त्रिशूलधारः ब्रह्मलोकं गतवान्। तत्रापि शङ्करः त्रिशूलं गृहीत्वा सूर्यं प्रत्यगृह्णात्। तदा सर्वे भयभीताः सन्तः नारायणं शरणं ययुः। ते सर्वे हरये कारणं निवेद्य शरणं प्राप्नुवन्। नारायणः तान् कृपया अभयम् अदात्। यत्र यत्र दुःखिताः मां स्मरन्ति, अहम् एव जगतां रक्षकः, सदा सृष्टिकर्ता च। अहम् एव शिवः, अहम् एव त्वम्, अहम् एव सूर्यः, त्रिगुणात्मा च।