सर्वं तत् सामवेदे यथोक्तं विधिपूर्वकं कर्मक्रमेण संपन्नम्। लक्ष्म्याः सरस्वत्याः गङ्गायाः तुलस्याश्च—एता विश्वस्य पावन्यः सन्ति। अथ कृष्णः सस्मितं ब्रह्माणं सम्बोधितवान्। श्रीकृष्णः उवाच—"कालस्य चरितं शृणु, यत् किञ्चित् अतीतं तत्र घटितम्। त्वं चान्ये देवाः, ऋषयः, मनवश्च—एते सर्वे गोलोके वसन्ति, यत्र कालचक्रं नास्ति। ये ब्रह्मादयः अन्येषु लोकेषु स्थिताः, ते सर्वे मय्येव लीनाः सन्ति। अतः त्वं गच्छ, पुनः ब्रह्मलोकाद्यादीन् लोकान् सृज। अन्येषु चाण्डकोटिषु, ब्रह्मादीन् पुनः सृजित्वा, मम नेत्रनिमेषमात्रेण ब्रह्मणः पतनं सम्पद्यते।" एवं उक्त्वा राधिकापतिः भगवान् अन्तरालयं प्रविष्टवान्, मुनिश्रेष्ठ। गङ्गा तु गोलोके, वैकुण्ठे, शिवलोके च स्थित्वा, तत्रैव परमात्मनः आज्ञया गतवती। एवं गङ्गायाः समग्रं पुण्यचरितं निगदितम्। नारदः उवाच—"एता चतस्रः नारायणस्य प्रियतमा एव। गङ्गा वैकुण्ठं गतवती—एवमेव श्रुतम्।" नारायणः उवाच—"सा गङ्गा तया सह गत्वा, जगन्नाथं प्रणम्य तिष्ठति।" ब्रह्मा उवाच—"एषा देवी पृथिव्यां रूपेण अनुत्तमा। सा नूतनयौवना, सद्वृत्ता, सुन्दरी, उत्तमा च। स्वस्य शरीरे जातत्वात्, अन्यं न व्रणुते, केवलं तमेव। सा भयेन विचारेण चेदं पातुं समुत्सुका।" "गोलोकं सर्वशः शुष्कं दृष्ट्वा, अहं तत्र आगतः। सर्वज्ञः, सर्वात्मा, सर्वेषां चेष्टितज्ञः सन्, राधिकामन्त्रं तस्यै दत्त्वा, गोलोकं पूरितवान्। गन्धर्वविवाहेन, एषा देवी, सुरेश, त्वया स्वीकर्तव्या। सुरेषु उत्तमरत्नं, पुरुषेषु उत्तमः; स्त्रीषु उत्तमरत्नं, सा सती। यः गर्वात् उपस्थितां कन्यां न गृह्णाति, स पण्डितोऽपि प्रकृतिं नातिवर्तते। त्वं हि अनादिः, निर्गुणः, प्रकृत्यतिक्रान्तः प्रभो। राधिकाऽपि पूर्वं कृष्णस्य वामाङ्गात् जाता। अतः सा त्वां व्रणुते, तव शरीरे जातत्वात्।" एवं उक्त्वा स्रष्टा ताम् अर्प्य, स्वस्थानं प्रतिपेदे। स पुष्पचन्दनविलिप्तं सुखशय्यां कृतवान्। भूमौ गत्वा, पुनः स्वं स्थानं प्रतिपेदे। तस्मिन्नवसर्गे, सा देवी मोहं प्राप्तवती। तद्वै दृष्ट्वा, वाणी शोकाकुला बभूव, सौत्कण्ठ्यरहितापि। गङ्गासहिताः, लक्ष्मीनाथस्य तिस्रः पत्न्यः आसन्। नारदः पुनरुवाच—"कुत्र तु तुलसी जाता? का सा पूर्वजन्मनि आसीत्? केषां वा सा तपस्विनी कन्या जाताऽभूत्? का च तस्याः पितरौ? सा नित्यस्वरूपा, निष्कामाऽपि, साक्षिस्वरूपिणी।