सा बुद्धेः माता सदा भवति, तथापि सुभोदनस्य विनाशिनी अपि क्रियते। ततः शर्वः भगवतः समीपं प्रार्थयति—“हे प्रभो, न अहं पत्नीं कामये; यं वरं हृदयेन इच्छामि, तं मे दत्त्वा। तव सेवायां भक्तिः मे निरन्तरं वर्धते। पञ्चमुखेन तव नाम, यः सर्वगुणमङ्गलधाम, जपितुम् इच्छामि। अनन्तकोटियुगपर्यन्तं तव रूपे ध्यानं मे मनः लीनं भवतु। तव सेवायां, पूजायां, नमस्कारे, नामगीतने च, स्मरणे, स्तुतौ, गुणनामजपने, श्रवणे, पाठे च, आत्मनः अर्पणे, तव प्रासादे भोजनविधाने च, तव धामं, तव लोकं, तव रूपं, तव सन्निधिं, तव सायुज्यं च मे प्राप्तिः भवतु। सूक्ष्मत्वं, लघुत्वं, प्राप्तिः, इच्छानुवर्तनम्, महत्त्वम्—एते शक्तयः; सर्वज्ञता, दूरश्रवणम्, परकायप्रवेशः; अमरत्वं च, सर्वश्रेष्ठसिद्धयः—एते अष्टादश सिद्धयः स्मृताः। कीर्ति, यशः, सत्यवचनम्, धर्मः, उपवासः; देवपूजा, तेषां दर्शनम्, सप्तद्वीपपरिक्रमणम्; ब्रह्मत्वम्, रुद्रत्वम्, विष्णुत्वम्, परमपदं च—एते सर्वे, हे सर्वेश, यद् अन्यद् उक्तं, तद् अपि। शर्वस्य वचनं श्रुत्वा, कृष्णः योगिगुरुं सम्बोधयति—“मम सेवा कुरु, हे सर्वज्ञवर, तपस्विषु वरः त्वं, सिद्धेषु योगिषु च वरः। अमरत्वं प्राप्नुहि, मृत्युञ्जयः भव। तव क्रीडया, बालक, अनन्तब्रह्माणां पतनं पश्यसि। क्रमशः, श्रीमते तेजस्विने मम तुल्यः भव। मम प्रियः त्वं, मम आत्मनः अपि अधिकः। यावत् चन्द्रसूर्यौ तिष्ठतः, सर्वे कालसूत्रे पक्वाः। मम वचनं धारयितव्यं, यत् कदापि व्यर्थं न भवति। तव वचनं च मम आदेशं धारयिष्यसि। सुखं च आनन्दं च प्राप्स्यसि, न संशयः। कालक्रमेण, गृही, तपस्वी, योगी, स्वेच्छाचारः च भविष्यसि। दुष्टा पत्नी पतिं दुःखयति, न तु पतिव्रता। स्नेहेन, पतिं पुत्रवत् सेवते। पतिः पतितः वा, दीनः वा, प्रभुः वा—निश्चयेन, ये पतिं नित्यं निन्दन्ति, ते परैः भोग्याः। पतिसंयुक्ता पतिव्रता गोलोके दशकोटियुगं रमते। मम आज्ञया, तां गुणवतीं पत्नीं तव कल्याणाय गृह्णिष्यसि। पञ्चोपचारैः सह भक्त्या सहस्रतीर्थपूजां कृत्वा, गोलोके कोटियुगं मया सह सुखं भजति। गोलोकात् तस्य निर्गमनं नास्ति; सः अस्माकं तुल्यः भवति। एकवारं लिङ्गं निर्माय पूजां कृत्वा, स्वर्गे दशसहस्रयुगं वसति। शिवलिङ्गपूजया, ज्ञानी मुक्तः पुण्यात्मा एतत् प्राप्नोति; पापी अपि तत्र मृतः शिवलोकं गच्छति। ये ‘महादेव महादेव महादेव’ इति पुनः पुनः उच्चारयन्ति...