श्रीकृष्णस्य वचनानि श्रुत्वा, पद्मजः ब्रह्मा सस्मितं बभूव। ततो ब्रह्मा चतुर्मुखः चतुर्वेदान् सम्बोधयन् उवाच। हे प्रभो, तव अङ्गात् जातः गङ्गा, रासमण्डले उत्पन्ना। सा कृष्णस्य अंशः, तव च अंशः, तव आत्मजाया इव प्रियत्वेन स्थितः। तस्याः पतिः चतुर्भुजः वैकुण्ठस्थः भविष्यति। राधा, या गोलोके निवसति, सर्वत्र आत्मरूपेण व्याप्य अस्ति। ब्रह्मणः वचनानि श्रुत्वा, गङ्गा सस्मितं स्वीकृतवती। तत्र एव सा शान्ता, मध्ये स्थित्वा स्थिता। ततः ब्रह्मा अल्पं जलं कमण्डलौ स्थापयामास। पद्मजः गङ्गायै राधिकायाः मन्त्रं दत्तवान्। सर्वं तत् सामवेदे यथोक्तं, विधिविधानानुसारं आसीत्। लक्ष्मीः, सरस्वतीः, गङ्गा, तुलसी च जगत्-शुद्धयः सन्ति। ततः श्रीकृष्णः सस्मितं ब्रह्माणम् उवाच। श्रीकृष्णः उक्तवान्— कालस्य वृत्तान्तं शृणु, यत् गतं तत् शृणु। त्वं, अन्ये देवाः, ऋषयः, मनवः च— सर्वे गोलोके वसन्ति, यत्र कालचक्रः नास्ति। ब्रह्मा-आदयः ये अन्येषु लोकेषु निवसन्ति, ते मयि लीनाः। गच्छ, पुनः ब्रह्मलोकादि लोकान् सृज। अन्येषु ब्रह्माण्डेषु, पुनः ब्रह्मादीन् सृजित्वा— मम नेत्रयोः निमेषे ब्रह्मणः पतनं घटते। एवं उक्त्वा, राधिकापतिः अन्तरगृहं प्रविष्टवान्। गङ्गा गोलोके, वैकुण्ठे, शिवलोके च स्थितवती। तत्र एव गङ्गा परमात्मनः आज्ञया गतवती। एवं गङ्गायाः सर्वं उत्तमं चरित्रं उक्तं। नारदः उवाच— एते चत्वारः नारायणस्य प्रियाः। गङ्गा वैकुण्ठं गतवती— एतद् एव मया श्रुतम्। नारायणः उवाच— तया सह गत्वा, स जगत्पतिं प्रणम्य। ब्रह्मा उवाच— एषा देवी, अधिष्ठात्री, पृथिव्यां अनुपमवपुः। सा नूतनयौवनयुक्ता, सद्गुणा, सुन्दरी, उत्तमवती। तस्याः शरीरात् उत्पन्ना, केवलं तं एव वरणं करोति। सा भयात्, विचारयन्ती, एतद् पातुं सज्जा। गोलोकः पूर्णतः शुष्कं दृष्ट्वा, अहं तत्र आगतः। सर्वं जानन्, सर्वात्मा, तेषां चेष्टां अपि। तस्यै राधिकामन्त्रं दत्त्वा, गोलोकं पूर्णं कृतवान्। गन्धर्वविवाहेन, एतां देवीं, देवाधिपः, स्वीकुरु। देवेषु रत्नम्, नराणां श्रेष्ठः; स्त्रीषु रत्नम्, सा सद्गुणा। यो गर्वात् उपस्थिताम् कन्यां न गृह्णाति। विद्वानपि प्रकृतिं न त्यजति। त्वमेव, हे प्रभो, अनादिः, निरगुणः, प्रकृत्याः परः। राधिका, परमेश्वरी, पूर्वं कृष्णस्य वामभागात् उत्पन्ना।