कः सेवनीयः कश्च सेवकः इति दृष्ट्वा, कोऽपि निश्चितुं न शक्नोति। कृष्णस्य सह राधया सहैव एकः क्षणोऽपि परमः स्यात्। कृष्णः राधारूपं धारयति, राधा च कृष्णस्य पत्नीरूपेण प्रकटिता। सृष्टिकर्ता भगवाँस्तु एकाग्रचित्तः सन् हृदयकमले स्थितं श्रीकृष्णं ध्यातवान्। ततः सः नेत्रे विमील्य, तयोः अनुमत्याऽपि पुनः, स्वपरिकरैः परिवृतं गोपीमण्डलैः भूषितं कृष्णं दृष्टवान्। तेषां भावं विज्ञाय, देवानां नाथः तान् संबोधितवान्। श्रीभगवानुवाच— आगच्छ महादेव, ते नित्यं कल्याणं भूयात्। भद्रं ते, त्वं महाभागः, गङ्गाऽनयनार्थं आगतः। राधा मम सन्निधौ गङ्गां दृष्ट्वा तां पातुं इच्छति। श्रीकृष्णवचनं श्रुत्वा पद्मयोनिः सस्मितं बभूव। सृष्टिकर्ता चतुर्मुखः चतुर्वेदान् उक्तवान्। हे प्रभो, रासमण्डले तव अङ्गात् जाताऽयं गङ्गा। सा कृष्णस्यांशा च तवांशा च, आत्मसुता इव प्रिया। वैकुण्ठे चतुर्भुजोऽस्याः पतिः भविष्यति। राधा या गोलोके वसति, सा सर्वत्र आत्मरूपेण अपि सन्निहिता। ब्रह्मणः वचनं श्रुत्वा सा सस्मिता तानि वचनानि स्वीकृतवती। तत्रैव सा शान्तभावेन मध्ये स्थित्वा अवतिष्ठत। ततः ब्रह्मणा अल्पं तत्तोयम् कुम्भे निवेशितम्। पद्मयोनिना गङ्गायै राधिकामन्त्रः दत्तः। तत्सर्वं सामवेदे यथोक्तं विधिपूर्वकं सम्पन्नम्। लक्ष्मीः, सरस्वती, गङ्गा, तुलसी च जगतां पावन्यः। ततः कृष्णः सस्मितं ब्रह्माणं प्रति प्रोवाच। श्रीकृष्ण उवाच— कालस्य चरितं शृणु, यत्पूर्वं घटितम्। त्वं चान्ये च देवाः, ऋषयः, मनवः च— एते सर्वे गोलोके वसन्ति, यत्र कालचक्रं नास्ति। ये ब्रह्मादयः अन्येषु लोकेषु वसन्ति, तेऽपि मय्येव लीनाः। गच्छ, ब्रह्मलोकाद्युत्तरं लोकसृष्टिं पुनः कुरु। अन्येषु ब्रह्माण्डेषु, ब्रह्मादीन् पुनः सृष्ट्वा, मम नेत्रनिमेषे ब्रह्मणः पतनं जायते। एवं उक्त्वा राधिकानाथः अन्तरगृहं प्रविष्टः, मुने। गङ्गा गोलोके, वैकुण्ठे, शिवलोके च स्थित्वा अवतिष्ठत। तत्रैव गङ्गा परात्मनः आज्ञया गता। एवं गङ्गायाः सर्वमुत्तमं चरितं कृत्स्नं कथितम्। नारद उवाच— एताश्चत्वारः नारायणस्य प्रियतमा एव। गङ्गा वैकुण्ठं गता इति एव मया श्रुतम्। नारायण उवाच— तया सह गत्वा, स जगन्नाथं प्रणम्य स्थितः। ब्रह्मोवाच— एषा देवी, अधिष्ठात्री, पृथिव्यां अप्रतिमरूपा। या नूतनयौवना, सद्गुणा, रम्या, उत्तमा च। स्वशरीरात् जाता, अन्यं न व्रणोति, तमेव केवलं व्रणोति।