तस्याः शरीरं तदा परमगुणैः संपन्नं जातम्। भगवतः मन्त्रनिष्ठेषु, वैष्णवेषु च, तस्याः अंशः समर्पितः। पूर्वं मया दृष्टं यत् त्वं गोप्या सह क्षमया सहितः आसीः। सा गोपी रत्नैः भूषिता, सुन्दरचन्दनलेपनैः अलङ्कृता आसीत्। तयोः नूतनसंयोगात् हर्षेण सः तत्क्षणमेव निद्रया आलिङ्गितः। तव पीताम्बरं स्वीकृतम्, मनोहरं वेणुं चापि। ततः सखीनां वचनेन स्नेहपूर्वकं तानि पुनः प्रदत्तानि। लज्जया क्षमा तं देहम् उत्सृज्य भूमौ प्रविष्टा। यत् पूर्वं त्वया दत्तं, स्नेहेन विभक्तं रुदता, तत् धर्माय धर्मिष्ठेभ्यः, दुर्बलानां कृते च किंचित्। एतत् सर्वं तुभ्यं निगदितम्; किं अन्यत् श्रोतुम् इच्छसि? एवं कथयित्वा, राधा, पद्मदलरक्तलोचना, स्थितवती। योगबलात् सिद्धयोगिनी गङ्गा रहस्यं विदित्वा तिष्ठति स्म। राधापि योगेन सर्वत्र स्वयम् अनुभूयमानं दृष्टवती। पुनः गङ्गा योगिनी योगेन रहस्यं जानाति स्म। गोलोकं, वैकुण्ठं, ब्रह्मलोकं चान्यांश्च लोकान् दृष्ट्वा, सर्वत्र जलशून्यं, शुष्कपद्ममण्डलं दृष्टम्। ब्रह्मा, विष्णु, शिवः, अनन्तः, धर्मः, इन्द्रः, सोमः, सूर्यश्च—सर्वे गोलोकमागमन्, तेषां कण्ठोष्ठतालुशोषेण पीडिताः। वरदः, श्रेष्ठः, वरप्रदः, परमः, सर्ववरकारणभूतः भगवान् तत्र आसीत्। सः निराशीः, निराकारः, अस्पृष्टः, निर्भरः च। स्वेच्छया साकारः, भक्तवत्सलरूपः च। परमः, परात्परः, परमात्मा, सर्वेश्वरः सः। कम्पितस्वराः, अश्रुपूर्णनेत्राः, रोमाञ्चिताङ्गाः ते देवाः तं परं ब्रह्म तेजस्विनं, सर्वकारणकारणं ददृशुः। गवालकैः सेव्यमानः, श्वेतचामरशीतलः, कोटिशः सुशोभनवेषधरगोपैः परिवृतः। नवजलदश्यामलः, तरुणः, पीताम्बरधरः। कोटिचन्द्रप्रभाभास्वररूपः, दीप्तिमान्। कोटिकन्दर्पलावण्यलीलाधाररूपः। महारत्नमयाभरणैः शोभितः। प्रियतमः, प्राणाधिकः, पूजितः, भक्तवक्षसि शयानः; देवाः तं सर्वतः रसे पूर्णं दृष्टवन्तः। मुनयः, मनुष्याः, सिद्धाः, तपसा तपस्विनश्च तत्र आसन्। तैः परस्परं मन्त्रयित्वा चतुराननं प्रति ऊचुः। ब्रह्मा तान् श्रुत्वा विष्णोः दक्षिणे स्थितः। परमानन्दपूर्णः, परमानन्दरूपधारी च। सर्वे समवेषधारिणः, सभायां उपविष्टाः। द्विभुजः, वेणुधरः, वनमाल्यलङ्कृतः। अतीव मनोहरः, सुन्दरः, शान्तस्वरूपधारी च। वस्त्रयशोरूपसौन्दर्येषु समाना इव आसीत्।