यदा सा भगवती गङ्गा तत्र समुपस्थिताऽभूत्, तदा अच्युतः श्रीकृष्णः सस्नेहमुत्थाय तामुपसंगृह्य मानयामास। गोपाः तु भयाकुलाः कन्धरानम्राः साशङ्कं प्रणम्य तस्थुः। ततः शीघ्रं गङ्गा उत्तस्थौ वाक्यं च प्रवक्तुमारेभे। सा भीता विनीतभावेन स्थित्वा, कण्ठोष्ठतालुशुष्कतया कम्पमाना, भगवन्तं प्रणम्य तत्र स्थितवती। श्रीकृष्णः पद्मासने समासीनः, भयभीतानां गङ्गायाः अभयं दत्तवान्। तदा गङ्गा दृष्टवती राधां, या तत्रैव सिंहासने उपविष्टा आसीत्। सा अपश्यत् अनन्तब्रह्माण्डनायकां, सृष्टेः नित्याद्यां, रूपे गुणे च असमानां, विश्वसमूहेषु अनुपमां। सा शुभद्रा, सौभाग्यवती, स्वपतिसौभाग्यसम्पन्ना, श्रीकृष्णस्य शरीरार्धभागा, तेजसा, यौवनेन, प्रभया च कृष्णसमाना आसीत्। तस्या: कान्तिः भगवत्सभां आच्छाद्य परमदीप्तिं व्यनयत्। सा अजाया, सर्वजननी, पुण्या, पूजिता, आत्मगौरवसम्पन्ना च। तस्मिन्नेव काले राधा जगन्नाथं प्रभुं सम्बोध्य वाक्यमुवाच। राधा उवाच— हे नाथ! त्वं सदा मम पार्श्वे कामार्द्रदृष्ट्या पश्यसि, तव नेत्रे रागारुणानि, त्वदाकर्षणात् सा सखी सौन्दर्यविस्मिताऽपि मुह्यति, रोमाञ्चश्च जायते। त्वमपि सदा मम प्रति स्नेहेन हास्ययुक्तया पश्यसि। केवलं त्वमेव पुनः पुनः एतान्यनुचितानि आचरसि। अतः, हे छलकर्ता! एषा तव प्रियतमां स्वीकृत्य, गोकुलात् गच्छ। अहं दृष्टवती त्वां विरजया सह चन्दनवनान्तरे। केवलं मद्-नामश्रवणेन सा कदाचित् अदृश्याऽभूत्। तद्वनं शतयोजनविस्तीर्णं, चतुर्गुणं च दीर्घं आसीत्। यदा अहं स्वगृहं गतवती, त्वं पुनः तस्याः समीपं गतवान्। ततः सा योगबलात् जलात् समुत्थाय सिद्धयोगिनी अभवत्। तदा त्वं तामालिङ्ग्य तत्र बीजं न्यधाः। पुनः अहं दृष्टवती त्वां सुरम्यया गोप्या सह चम्पकवने। तस्या: सौन्दर्यं तन्निजदेहम् परित्यज्य शशिकला-मण्डलस्य मध्ये प्रविष्टम्। यद् यत् त्वया दत्तम्, शुद्धहृदया वितरितम्, तस्य किञ्चित् अंशः पङ्कजनननाभिः स्त्रीषु, किञ्चित् नृपाय, किञ्चित् चन्दनपेषेषु, किञ्चित् जलासु, किञ्चित् फलधान्येषु, पक्वेषु च वितरितम्। त्वं दीप्त्या युक्तया गोप्या सह वृन्दावनवने दृष्टः। तस्या: प्रभा तन्निजदेहं परित्यज्य सूर्य-मण्डलस्य मध्ये प्रविष्टा। यद् यत् त्वया पूर्वं प्रेम्णा, अश्रुपूर्णहृदया वितरितम्, तस्य किञ्चित् अंशः वह्नौ, किञ्चित् नृपेषु, किञ्चित् चौरसमूहेषु, किञ्चित् सर्पेषु, किञ्चित् सौभाग्यवतीषु स्त्रीषु, किञ्चित् कीर्तिमद्भ्यः स्त्रीभ्यश्च वितरितम्। त्वं शान्तया गोप्या सह रासमण्डले दृष्टः। रत्नदीपैः भूषिते रत्नमये प्रासादे त्वं तया सह आसीः। तया सुरभि ताम्बूलं त्वत्तः दत्तं आस्वादितम्। केवलं मम नामश्रवणमात्रेण त्वं तत्क्षणात् अदृश्योऽभूः।