गोलोके देवानां सभायां भगवान् शङ्करः यदा तु वाक्यम् अवदत्, तदा सर्वे देवाः तं दृष्ट्वा परमपुरुषं हृष्टाः सन्तः स्तुतिं चक्रुः। कालान्तरे पुण्यश्लोको महादेवः शस्त्रशास्त्रस्य ग्रन्थं रचयामास। तस्मिन्नेव समये या गङ्गा गोलोकात् उत्पन्ना सा तदा द्रवरूपेण स्थित्वा, श्रीकृष्णेन परमात्मना नानादेशेषु प्रतिष्ठिता। नारदः पुनः पप्रच्छ—"सा भाग्यवती कुतः गतवती? तद् मे विस्तरेण कथय।" श्रीनारायणः प्रत्युवाच—"यदा तस्याः शापः समाप्तः, तदा सा पुनः वैकुण्ठं प्रतिनिवृत्ता। भारत्यां भारतदेशे स्थित्वा, सा श्रीहरेः धाम गतवती। गङ्गा, सरस्वती, लक्ष्मी—एता हि तिस्रः श्रीहरये प्रियतमा इति।" नारदः पुनरुवाच—"सा गङ्गा ब्रह्मणः कमण्डलौ तथा शङ्करस्य शिरसि च स्थितवती किमर्थम्?" स उत्तममुनये भगवान् नारायणः प्रोवाच—"सा गङ्गा, या नारायणस्य प्रिया, एवं संवृत्ता। प्राचीनकाले गोलोके सा गङ्गा द्रवरूपेण आसीत्। या च द्रवाधिपतिः, सा पृथिव्यां अनुपमवपुः।" तस्याः मुखं शरत्काले मध्याह्ने प्रसन्नं पद्मसदृशम्, सस्मितं च परमसुन्दरम्। तस्याः कान्तिः सौम्या, अतिशुभ्रा, सत्तास्वरूपिणी च। स्तनौ पूर्णौ, उच्चौ, स्थिरौ, समवृत्तौ च। तस्याः केशाः बहुलाः स्फुरन्तः, मल्लिकामालाभिः भूषिताः। कपोलयोः सुरभिकुङ्कुमचिह्नानि शोभमानानि। तस्याः दन्तपङ्क्तिः दाडिमबीजसदृशा, उज्ज्वला च। सा कामयन्ती सस्मिता लज्जया श्रीकृष्णस्य पार्श्वे समुत्थिता। तदा सा समाधिसंवत्सरूपा, विलक्षणानन्दचिह्नैः शोभिता, अचेतना। तस्याः सह पञ्चत्रिंशत्कोट्यः गोपीः आसन्, सर्वासां प्रभा कोटिचन्द्रसमाना। तस्याः कान्तिः श्वेतचम्पकसदृशी, गजगमनेन चलन्ती। सा महार्हमणिमालया, वह्निसमानशुद्धरक्तमाणिक्यैः भूषिता। तस्याः पादौ पद्मरागप्रभया शोभमानौ, मृदू, देवानां मनोहरौ। दिव्यरत्नमण्डितात् विमानात् सा अवतीर्य, मृगमदतिलकं चन्दनचन्द्रचिह्नैः भूषितं भ्रूयुग्ममध्यम् अवहत्। तस्याः सुन्दराः बहुलाः केशाः कम्पमानाः, सा अपि स्वयम् कम्पमाना। सा श्रीकृष्णस्य पार्श्वे, रत्नसिंहासने, स्थितवती। तां दृष्ट्वा अच्युतः कृष्णः सविनयं उत्थाय ताम् अर्चितवान्। गोपाः भयभीता, विनतान्सिकाः प्रणम्य तिष्ठन्ति। गङ्गा शीघ्रं समुत्थाय वक्तुं प्रारब्धवती। सा विनयेन स्थित्वा, भीता, कण्ठोष्ठतालुशुष्कत्वात् कम्पमाना। श्रीकृष्णः पद्मासने स्थितः, तस्यै भयमपाकरोत्। तदा गङ्गा राधां सिंहासने उपविष्टां दृष्टवती। सा तां अनाद्यन्तरूपिणीं, अनन्तब्रह्माण्डनायकां, सृष्ट्यादिकारणरूपिणीं अपश्यत्। सा राधा सर्वजगतां रूपगुणविभूत्याः अतिशयिनी, शुभद्रा, सौम्या, स्वपतिसौभाग्यसम्पन्ना, श्रीकृष्णस्य अर्धाङ्गिनी, तेजसा, यौवनेन, कान्त्या तुलेति।