भगवान् सनातनः ब्रह्माणं प्रति उवाच—“मम मन्त्रं कवचं स्तोत्रं च सृज; तानि च यथावत् रक्षस्व। सहस्रेषु शतसुप्येक एव मम मन्त्रस्य उपासकः भविष्यति; अन्यथा सर्वे गोलोकवासिनः स्युः। प्रत्येकस्मिन् सृष्टिकाले सृष्टिकर्त्रा सहिताः पञ्चविधानां जनानां प्रवृत्तिः दृश्यते—केचित् अधस्तात् निवसन्ति, केचित् ब्रह्मलोके स्थिता भवन्ति। एष कार्यः महादेवेन देवसभाायां साधनीयः।” इत्युक्त्वा सनातनः दिव्ये व्योम्नि तुष्णीं बभूव। तदा ब्रह्मणः ज्ञानिनः वचः श्रुत्वा, विष्णोः मायया सह, सः परमं मन्त्रशास्त्रादिकं समकल्पयत्। यः गङ्गाजलस्पर्शनेन मिथ्या वदति, स दोषं प्राप्नोति। एवं शङ्करः गोलोके देवसभाायां भाषमाणः, तं दृष्ट्वा सर्वे प्रमुदिताः, परमपुरुषं स्तुत्वा हृष्टाः अभवन्। कालान्तरे पुण्यात्मा शम्भुः शस्त्रशास्त्रं रचयामास। सा गङ्गा या गोलोकात् उत्पन्ना, तदा द्रवरूपे स्थित्वा, कर्ष्णेन परमात्मना विविधेषु स्थलेषु संस्थापिता। नारदः उवाच—“सा भाग्यवती गङ्गा कुत्र गतवती? तत्त्वतः मे निवेदय।” नारायणः प्रत्युवाच—“शापसमाप्तौ सा पुनः वैकुण्ठं प्रतिपेदे। भारतीं भारतवर्षे स्थित्वा, हरिसदनं गता। गङ्गा सरस्वती लक्ष्मी च—एता हरिप्रियास्तिस्रः। नारदः पुनरुवाच—‘सा गङ्गा ब्रह्मणः कमण्डलौ शङ्करस्य शिरसि च आसीत्। कथं सा नारायणप्रियता जाता?’” भगवतः वचः शृणु—“पूर्वं गोलोके सा गङ्गा द्रवरूपिणी आसीत्। या द्रव्याधिपतिः, सा पृथिव्यां अनुपमवपुषी। तस्याः मुखं शरत्कालमध्यान्पद्मसदृशं, सस्मितं, अतीव सुन्दरम्। सा स्निग्धप्रभा, उज्ज्वलतेजस्विनी, शुद्धसत्त्वरूपिणी। तस्याः स्तनौ पूर्णौ, उन्नतौ, स्थिरौ, समवृत्तौ च। तस्याः बहुला स्फुरितकुन्तला मल्लिकामालया भूषिता। मनोज्ञे कपोले कस्तूरीपङ्कैः अलङ्कृते। तस्याः दन्तपङ्क्तयः दाडिमबीजसदृशाः दीप्ताः। सा लज्जया कर्ष्णस्यान्तिके समुत्थिता। सा तदा चेष्टाहीनाऽभवत्, तस्याः शरीरं भावसम्भूतचिह्नैः दीप्तिमान्। तस्याः त्रिंशत्कोटिगोपिकाभिः सहितया, सा कोटिचन्द्रसमप्रभा बभूव। तस्याः कान्तिः श्वेतचम्पकसदृशी, गतिः मत्तगजेन्द्रसमा। सा अग्निशुद्धरक्तमणिभूषितं अमूल्यहारं बिभ्रती। तस्याः चरणौ पद्मरागप्रभया युक्तौ, कोमलौ, देवान् आनन्दयन्तौ। दिव्यरत्नमण्डपात् अवतीर्य, सा कस्तूरीतिलकं चन्दनचन्द्रचिह्नैः भूषितम्, केशान्तरे तेजस्विनि भ्राजमानं ललाटमध्यदेशे धारयन्ती। तस्याः सुन्दरकुन्तलाः कम्पमानाः, सा अपि सस्वरं कम्पमाना। सा श्रीकृष्णस्य रत्नसिंहासने समीपं गत्वा स्थितवती।