समस्तेभ्यः सुरेभ्यः पतितेभ्यः चित्रक्रीडनकवत् मूर्च्छितेभ्यः, समग्रे भूमितले जलमात्रं व्याप्तमासीत्, राधा-हरिद्वयं तत्र न दृश्यते स्म। तदा ध्यानबलात् स्रष्टा ब्रह्मा सर्वं कामितं तत्त्वं सम्यगवगच्छत्। ततः स ब्रह्मा सह सर्वैः सुरैः परमेश्वरं स्तुत्वा प्रणम्य च तिष्ठन्। तस्मिन्नन्तरे, तत्रैव निर्गुणा काचित् वाणी दिव्यां दिशं व्याहरत्। सा वाणी—"अहं सर्वात्मा, अहं एषा शक्तिरस्मि, भक्तानुग्रहस्वरूपिणी। सर्वे मनवः, मानुष्याः, विष्णुभक्ताः मुनयश्च, यदि यूयं देवेन्द्राः रूपदर्शनाकाङ्क्षिणः स्युः, तर्हि त्वं ब्रह्मन्, जगत्स्रष्टा जगद्गुरुश्च, आज्ञां प्रददातु। अनन्यपूर्वैर्मन्त्रसमूहैः सर्वकामफलप्रदैरपि, मम मन्त्रं कवचं स्तोत्रं च सृज, तानि च यत्नेन रक्ष। सहस्रेषु शतसङ्ख्येषु केवलं एकः मम मन्त्राराधकः भविष्यति, अन्यथा सर्वे गोलोकवासिनः स्युः। पञ्चविधा जनाः, प्रतिसृष्टौ स्रष्टृसहिताः, केचित् अधस्तात् वसन्ति, केचित् ब्रह्मलोके निवसन्ति। एष कार्यं महादेवः सुरसभायां साधयतु।" इत्युक्त्वा, स सनातनः दिव्ये व्योम्नि तिष्ठन् तुष्णीं बभूव। ब्रह्मणः ज्ञानिनः श्रुत्वा वचनानि, विष्णोर्मायायाः सह अन्यैश्च, स ब्रह्मा मन्त्रादिशास्त्रं परमं सम्यक् निर्ममे। गङ्गाजलस्पर्शे यदि कश्चित् मिथ्यावदेत्, तदा शङ्करः गोलोके सुरसभायां ब्रह्मणं प्रति एवं प्रोवाच। तं दृष्ट्वा सर्वे प्रमुदिताः सन्तः परमपुरुषं स्तुत्वा हर्षमयाः बभूवुः। कालेन भगवतः शम्भोः शस्त्रशास्त्रं विरचितम्। सा गङ्गा या गोलोकसमुत्पन्ना तदा द्रवरूपिणी आसीत्। सा कृष्टेन परमात्मना पृथिव्यां बहुषु स्थलेषु प्रतिष्ठापिता। नारदः उवाच—"क्व सा भाग्यवती गतवती? तद्वद मे।" नारायणः उवाच—"शापसमाप्तौ सा पुनः वैकुण्ठं प्रतिपेदे। भारतीं भारतदेशे स्थित्वा, हरिवासं ययौ। गङ्गा, सरस्वती, लक्ष्मी—एता हरिप्रियास्तिस्रः।" नारदः पुनरुवाच—"सा गङ्गा ब्रह्मणः कमण्डलौ, शङ्करस्य शिरसि च किमर्थं स्थितवती?" स उत्तमर्षिः नारायणप्रियाया गङ्गायाः पूर्वकथां प्रोवाच। "पूर्वं गोलोके सा गङ्गा द्रवरूपिण्येव आसीत्। सा द्रव्याधिष्ठात्री पृथिव्यां रूपेण अनुपमा।" "तस्या मुखं शरद्वेलायाम् मध्याह्ने विकसितपद्मसदृशं, स्मितं मनोहरं च। सौम्यं प्रकाशमानं तेजः तस्याः, सा विशुद्धसत्त्वरूपिणी। उन्नतानि, स्थूलानि, दृढानि, समवृत्तानि स्तनयुग्मे। पुष्पितमल्लिकामालाविलसितं लम्बमानं वलितं तस्याः केशयुग्मम्। मनोहरौ कपोलौ कस्तूरीतिलकाङ्कितौ। दन्तपङ्क्तिः रक्तदाडिमबीजसदृशा शुचिस्निग्धा। सा लज्जया ससंकोचं कृष्टस्य पार्श्वे समुत्थिता।