तत्र उपस्थिताः जनाः किम् अकुर्वन् इति पृष्टे, नारायणः उवाच — कृष्णः राधाम् पूजयित्वा रासमण्डले स्थितः। येषां मनः भक्तिमयम् आसीत्, ते राधाम् पूजयामासुः, यां कृष्णः सम्मानितवान्। तस्मिन् समये कृष्णः सरस्वत्या सह गीतम् गायन् आसीत्। ब्रह्मा तुष्टः सन् तस्यै महा-मणिभिः भूषितम् हारम् दत्तवान्। कृष्णः कौस्तुभमणिं सर्वरत्नेषु श्रेष्ठम् अर्पितवान्। नारायणः प्रभुः वनपुष्पाणां रम्यं हारम् दत्तवान्। विष्णुमाया आद्यशक्ति स्वामिनी तत्र आसीत्। धर्मः तस्यै धर्मज्ञानं महतीं कीर्तिं च दत्तवान्। तस्मिन् काले शम्भुः पुनः पुनः ब्रह्मणा प्रेरितः। सर्वदेवाः चित्रपुत्तलिकावत् मूर्च्छिताः अभवन्। समस्तं भूमितलम् जलैः आवृतम् आसीत्, राधा-हरि-विहीनम्। ब्रह्मा ध्यानतः सर्वं अभिलषितम् अवगच्छत्। ततः ब्रह्मा अन्यैः सह परमेश्वरम् स्तुत्वा। तस्मिन् समये आकाशे देहहीनः शब्दः प्रादुरभवत्। स शब्दः उवाच — अहम् सर्वात्मा, अहम् एषा शक्ति, भक्तानां कृपारूपा। सर्वे मनवः, सर्वे मानवाः, विष्णुभक्ताः ऋषयः च। यदि यूयं देवाधिपतयः रूपदर्शनाय उत्सुकाः स्युः, तदा त्वं ब्रह्मन्, जगत्कर्ता गुरुश्च, आज्ञां ददातु। अनन्यपूर्वैः मन्त्रसमूहैः सर्वकामफलप्रदः। मम मन्त्रं कवचं स्तोत्रं च निर्मातु, यत्नेन रक्षतु। सहस्रशः शतशः मध्ये केवलः एकः मम मन्त्राराधकः भविष्यति। अन्यथा सर्वे गोलोकवासिनः भविष्यन्ति। पञ्चविधाः जनाः, प्रत्येकसृष्टौ सृष्टिकर्तृसहिताः। केचित् अधः निवसन्ति, केचित् ब्रह्मलोके स्थिताः। महादेवः एतद् देवसभाायाम् साधयतु। एवं उक्त्वा सनातनः आकाशे तुष्णीम् अभवत्। ब्रह्मणः वाक्यं श्रुत्वा, ज्ञानेश्वरः विष्णुमायादिभिः सह, मन्त्रादिसर्वश्रेष्ठं शास्त्रं रचयामास। गङ्गाजलस्पर्शे मिथ्यावचनम् यदि कश्चित् कुर्यात्। तदा शङ्करः ब्रह्मन्, गोलोके देवसभाायाम् उक्तवान्। तं दृष्ट्वा सर्वे प्रमुदिताः परमपुरुषं स्तुतवन्तः। कालात् शम्भुः पुण्यः शस्त्रशास्त्रं रचयामास। सा गङ्गा या गोलोकात् उत्पन्ना, तदा द्रवरूपा आसीत्। कृष्णः परमात्मा तां विविधस्थलेषु प्रतिष्ठितवान्। नारदः पप्रच्छ — सा भाग्यशालिनी कः गच्छति? कृपया विस्तरं कथय। नारायणः उवाच — शापस्य समाप्तौ सा पुनः वैकुण्ठं प्राप्तवती। भारतीं भारतदेशे त्यक्त्वा, सा हरिवासं गतवती। गङ्गा, सरस्वती, लक्ष्मी — एता हरये प्रियाः। नारदः उवाच — सा ब्रह्मणः कमण्डलौ तथा शङ्करस्य शिरसि आसीत्।