सर्वपापिनां शुद्ध्यर्थं, हे पितामह, गङ्गायाः जलस्य एकबिन्दोः स्पर्शमात्रेण अपि पावनत्वं सम्प्राप्तम्। एवं, हे ब्रह्मन्, गङ्गायाः माहात्म्यस्य एकविंशति श्लोकाः उक्ताः। यः भक्त्या प्रतिदिनं तान् पठति, देवदेवीं गङ्गां पूजयन्, तस्य पुत्राभावः पुत्रलाभाय, पत्न्यभावः प्रियताम् प्राप्ताय, अप्रसिद्धिः प्रसिद्ध्यै, मूढः प्रज्ञाय, दुःस्वप्नः शुभस्वप्नाय परिवर्तते, तथा गङ्गास्नानफलं लभते। नारायणः उवाच— सः गङ्गां गृहीत्वा तत्र अगच्छत्, यत्र सागराः विनष्टाः। गङ्गास्पृष्टवायुनाः शीघ्रं वैकुण्ठं प्राप्ताः। एवं गङ्गायाः सम्पूर्णं उत्तमं चरित्रं कथितम्। नारदः उवाच— राधा निर्गता, ततः किं जातम्? तत्र स्थितैः जनैः किं कृतम्? नारायणः उवाच— कृष्णः राधां पूज्य, रासमण्डले स्थितः। येषां मनः भक्तिमयम्, ते कृष्णपूजितां राधां पूजितवन्तः। तस्मिन्नेव समये कृष्णः सरस्वत्याः सह गीतं गायन्। ब्रह्मा तुष्टः, तस्यै महामणिविभूषितं हारं दत्तवान्। कृष्णः कौस्तुभमणिं, सर्वमणिषु श्रेष्ठं, दत्तवान्। नारायणः प्रभुः वनमालां रम्यां दत्तवान्। विष्णुमाया देवी, आद्याशक्ति, स्वामिनी च। धर्मः तस्यै धर्मज्ञानं महतीं कीर्तिं च दत्तवान्। एतस्मिन्नेव काले, शम्भुः ब्रह्मणा पुनः पुनः प्रेरितः। सर्वदेवाः मूर्च्छिताः, चित्रपुत्त्रकाः इव। भूमिः सर्वत्र जलैः आच्छादिता, राधा-हरिविहीना। सृष्टिकर्ता ध्यानेन सर्वं इच्छितं अवगच्छत्। तदनन्तरं ब्रह्मा-सहिताः सर्वे परमेश्वरं स्तुतवन्तः। तस्मिन्नेव क्षणे, तत्र अशरीरी वाणी प्रादुरभवत्। "अहं सर्वात्मा, अहं एषा शक्ति, भक्तानां कृपारूपा। सर्वे मनवः, सर्वे मानवाः, विष्णुभक्ताः ऋषयः च। यदि यूयं, देवेश्वराः, रूपदर्शनार्थम् उत्सुकाः, तदा त्वमेव, हे ब्रह्मन्, सृष्टिकर्ता, जगद्गुरो, आदेशं दत्तुम्। अनन्यपूर्वमन्त्रसमूहैः, सर्वकामफलप्रदं, मम मन्त्रं कवचं स्तोत्रं च रचय, तान् यत्नेन रक्षय। सहस्रेषु शतेषु च, केवलं एकः मम मन्त्रपूजकः भविष्यति। अन्यथा सर्वे गोलोकवासिनः भविष्यन्ति। पञ्चविधाः जनाः, प्रत्येकसृष्टौ सृष्टिकर्तृसहिताः, केचित् अधः स्थिताः, केचित् ब्रह्मलोके वसन्ति। महादेवः एतत् देवसभायाम् साधयतु।" एवं उक्त्वा सनातनः आकाशे विरामं कृतवान्। ब्रह्मणः ज्ञानवाक्यं श्रुत्वा, विद्वत्स्रेष्ठः, विष्णुमायादिभिः सह, मन्त्रादिसुप्रभं शास्त्रं रचितवान्। गङ्गाजलस्पर्शे, यदि जनः मिथ्यावचनं करोति...