शृणु, भगवन्, गङ्गायाः महिमानं यथावर्णितं पुराणेषु। गङ्गायाः विस्तारः षष्टिसहस्रयोजनानि, तस्य दशगुणितं दीर्घत्वं स्यात्। शतसहस्रयोजनविस्तारः षड्गुणितदीर्घः कथ्यते। तस्याः दशलक्षयोजनविस्तारः पञ्चगुणदीर्घः स्मृतः। अन्यत्र सहस्रयोजनविस्तारः सप्तगुणदीर्घः, तथा सहस्रयोजनविस्तारः सप्तगुणदीर्घः पुनः। पाताले भोगवती दशयोजनविस्तारिणी, अन्यत्र केवलं एकः क्रोशः, ततः परं संकुचिता, अन्यत्र न दृश्यते। सत्ययुगे सा दुग्धसदृशशुक्लवर्णा, त्रेतायां चन्द्रसदृशी, कलियुगे जलोपमा कान्तिः, अन्यत्र पृथिव्यां न दृश्यते। अस्या वीर्यं अनुपमं, यथा पुराणवेदेषु श्रुतम्। एकस्यापि वारिद्रोणस्य स्पर्शेन पापिनः शुद्धिं लभन्ते, हे पितामह। एवं ब्रह्मन्, एकविंशतिः गङ्गायाः महिम्नः श्लोकाः प्रोक्ता। यः प्रतिदिनं भक्त्या तान् पठति, देवानां देवीं पूजयन्, तस्य पुत्रार्थिनः पुत्रलाभः, पत्नीविहीनस्य प्रियतमा लभ्यते। यस्य कीर्तिः अस्पष्टा स प्रसिद्धः भवति, मूढः प्राज्ञः जायते। दुःस्वप्नः शुभः, गङ्गास्नानफलं च प्राप्यते। नारायण उवाच— स गङ्गां गृहीत्वा यत्र सागराः विनष्टाः तत्र जगाम। ते शीघ्रं गङ्गास्पृष्टवायुनाऽनुनीता वैकुण्ठं प्राप्नुवन्। एवं गङ्गायाः सर्वमुत्तमं चरितं निगदितम्। नारद उवाच— राधा निर्गता सति ततः किमभवत्? तत्र ये जनाः सन्निहिताः, ते किं चक्रुः? नारायण उवाच— कृष्णः राधां पूजयित्वा रसनृत्यमण्डले स्थितः। येषां चेतांसि भक्त्या युक्तानि, ते तां कृष्णेन पूजितां पूजयामासुः। तत्रैव कृष्णः सरस्वत्याः सह गीतं गायन्। ब्रह्मा तुष्टः सतीं महारत्नमालां ददौ। कृष्णः कौस्तुभमणिं, रत्नेषु श्रेष्ठं, प्रददौ। नारायणः प्रभुः वनमालां मनोहरां ददौ। विष्णुमाया दिव्या आद्या प्रकृतिः स्वामिनी अभवत्। धर्मः तस्यै धर्मज्ञानं महतीं कीर्तिं च ददौ। एवं ब्रह्मणा पुनः पुनः प्रेरितः शम्भुः। सर्वे देवाः मूर्च्छिताः, चित्रपुटवत् पतिताः। समग्रं भूमितलं जलपूर्णं राधाहरीनिर्वृत्त्या अभवत्। सृष्टिकर्ता ध्यानयोगेन सर्वं यथेष्टं अवगच्छत्। ततः ब्रह्मा च अन्ये च परमेश्वरं स्तुतिं चक्रुः। एतस्मिन्नन्तरे देहवर्जिता वाणी तत्र प्रादुरभूत्— अहं सर्वात्मा, अहमेवेदं तेजो भक्तानुग्रहमूर्ति। सर्वे मनवः, सर्वे मनुष्याः, तथा विष्णुभक्ताः ऋषयः। यदि यूयं, देवेश्वराः, रूपदर्शनकाङ्क्षिणः, तर्हि त्वं स्वयम्, ब्रह्मन्, सृष्टिकर्ता जगद्गुरुः, आदेशं दातुमर्हसि। अप्राकृतमन्त्रसङ्घैः सर्वकामफलप्रदः।