नारायणः उवाच— अहं तस्यै गङ्गायै नमामि या राधातनुसारभूतत्वेन समुत्पन्ना। या सृष्ट्यादौ गोलोके रासमण्डले प्रादुर्भूता, या गोपैः गोपीभिश्च परिवृता राधायाः शुभे महोत्सवे विराजमाना। सा गङ्गा दशकोटियोजनविस्तीर्णा शतगुणं ततो दीर्घा, षट्षष्टिशतसहस्रयोजनविस्तीर्णा च चतुर्गुणं ततो दीर्घा, विंशतिशतसहस्रयोजनविस्तीर्णा च चतुर्गुणं ततो दीर्घा, त्रिंशत्सहस्रयोजनविस्तीर्णा च पञ्चगुणं ततो दीर्घा, षड्योजनविस्तीर्णा च दशगुणं ततो दीर्घा, शतसहस्रयोजनविस्तीर्णा सप्तगुणं ततो दीर्घा, शतसहस्रयोजनविस्तीर्णा षड्गुणं ततो दीर्घा, षष्टिसहस्रयोजनमात्रदीर्घा च दशगुणं ततो दीर्घा, शतसहस्रयोजनविस्तीर्णा षड्गुणं ततो दीर्घा, दशशतसहस्रयोजनविस्तीर्णा पञ्चगुणं ततो दीर्घा, सहस्रयोजनविस्तीर्णा सप्तगुणं ततो दीर्घा, सहस्रयोजनविस्तीर्णा सप्तगुणं ततो दीर्घा। पाताले भोगवती दशयोजनविस्तीर्णा, एकः क्रोशः विस्तीर्णा च तत्रैव क्षीणा, अन्यत्र न। सत्ये सा गङ्गा क्षीरसदृशी शुक्लवर्णा, त्रेतायां शशिसदृशी, कलौ जलप्रभा, पृथिव्यां अन्यत्र न। अस्याः शक्तिः अपूर्वा, या पुराणवेदेषु श्रूयते। अस्याः एकबिन्दोः स्पर्शमात्रेण पापिनः शुद्धिं यान्ति, हे पितामह। एवं गङ्गायाः महिम्नः एकविंशतिवचनानि प्रोक्तानि, हे ब्रह्मन्। यः प्रतिदिनं भक्त्या गङ्गायाः स्तोत्रमेतत् पठति, देवानां देवीमर्चयन्, तस्य अपुत्रस्य पुत्रः भवति, अविवाहितस्य प्रिया लभ्यते, यस्य यशः न प्रसिद्धं स प्रसिद्धिम् आप्नोति, मूढः प्राज्ञः भवति, अशुभः स्वप्नः शुभः भवति, गङ्गास्नानफलं च लभ्यते। नारायणः पुनरुवाच— स गङ्गां गृहीत्वा सागराणां विनाशस्थलं जगाम। तस्मात् शीघ्रं गङ्गास्पृष्टवायुसंवाहिता वैकुण्ठं प्राप्नुवन्। एवं गङ्गायाः सम्पूर्णमुत्तमं चरितं कथितम्। नारदः उवाच— राधायाः निर्गमने किमभवत्? तत्र स्थितजनाः किं चक्रुः? नारायणः उवाच— कृष्णः राधां पूजयित्वा रासमण्डले स्थितः। येषां चेतांसि भक्तियुक्तानि, ते कृष्णोपासितां राधां पूजयामासुः। तत्रैव कृष्णः सरस्वत्याः सह गीतं गायन् स्थितः। तदा ब्रह्मा तां महारत्नमालया तुष्टः अलङ्कृतवान्। कृष्णः कौस्तुभरत्नं सर्वरत्नश्रेष्ठं दत्तवान्। नारायणः स्वयमपि वनमाल्यां मनोहरां दत्तवान्। विष्णुमाया सा आद्याशक्तिः ईश्वरी। धर्मः तस्यै धर्मज्ञानं महतीं कीर्तिं च दत्तवान्। तत्रैव शम्भुः पुनः पुनः ब्रह्मणा प्रेरितः।