सः विघ्नविनाशनाय गणेेशं पूजयामास, पापरहितं सूर्यं च। ज्ञानार्थं शिवं, बुद्धिवृद्धये पार्वतीं च भक्त्या समर्चयत्। ध्यानयोगेन तान् सम्यग्विचिन्त्य, तत्त्वमेतद् श्रृणु, हे नारद। स गङ्गां चापि चिन्तयामास—या श्वेतचम्पकसदृशवर्णा, पापविनाशिनी च विराजते। वह्निशुद्धवस्त्रधारिणीं, रत्नाभरणभूषितां, मन्दस्मितमुखीं, सदा यौवनस्थिरां, केशपाशधारिणीं, मल्लिकामालाविलसितां, कपोलयोरगुरुकुङ्कुमचिह्नितां, विविधलाञ्छनाभूषितां, शशिप्रभाप्रभासितमणिदन्तावलिं, दृढनारिकेलसदृशस्तनयुगलधारिणीं, स्थलजपद्मप्रभामण्डितपदां, इन्द्रमुकुटस्थितपारिजातपुष्परजःपाण्डुपादां, तपस्विनां पुष्पैः आकृष्टभृङ्गरेखाभूषितशिरसां, उत्तमां सुमधुरां वरदां, भक्तानुग्रहार्द्रां च सा चिन्तितवती। एवं त्रीणां मार्गाणां शुभां देवीं सम्यक् ध्यानपूर्वकं चिन्त्य, तस्यै आसनं, पाद्यं, अर्घ्यं, स्नानं, उङ्गनं च समर्पयेत्। वस्त्राणि, भूषणानि, माल्यं, गन्धान्, आचमनीयं च दद्याद्। भक्त्या तान्यर्प्य, कृताञ्जलिः प्रणम्य स्तुवीत। कौठुमेनोक्तं स्तोत्रं, विष्णु-ब्रह्मसंवादं च पठेत्। ब्रह्मा उवाच— हे विष्णो! तव पादस्तोत्रं पापनाशनं पुण्यदं च। नारायणः प्रत्युवाच— राधाङ्गरससंभूतां गङ्गां नमाम्यहम्। सृष्ट्यादौ गोलोके रासमण्डले, गोपगोप्यावृतायां राधामहोत्सवे, या गङ्गा विराजते, सा दशकोटियोजनविस्तीर्णा, तस्याः शतगुणं दीर्घता। षट्षट्सहस्रयोजनविस्तीर्णा, चतुःपातं दीर्घा। विंशतिसहस्रयोजनविस्तीर्णा, चतुःपातं दीर्घा। त्रिंशत्सहस्रयोजनविस्तीर्णा, पञ्चपातं दीर्घा। षड्योजनविस्तीर्णा, दशपातं दीर्घा। शतसहस्रयोजनविस्तीर्णा, सप्तपातं दीर्घा। शतसहस्रयोजनविस्तीर्णा, षट्पातं दीर्घा। षट्सहस्रयोजनदीर्घा, दशपातं दीर्घा। शतसहस्रयोजनविस्तीर्णा, षट्पातं दीर्घा। दशशतसहस्रयोजनविस्तीर्णा, पञ्चपातं दीर्घा। सहस्रयोजनविस्तीर्णा, सप्तपातं दीर्घा। सहस्रयोजनविस्तीर्णा, सप्तपातं दीर्घा। पाताले भोगवती दशयोजनविस्तीर्णा। केवलं एकः क्रोशः, ततो न्यूनतां याति, अन्यत्र न। सत्ययुगे सा दुग्धधवलवर्णा, त्रेतायां शशिसदृशी, कलौ वारिप्रभा, अन्यत्र न। तस्याः शक्तिः अप्रतिमाऽस्ति, यथा पुराणेषु वेदेषु च श्रूयते।