यत्र यत्र गङ्गा सन्निहिता, यत्र च मम नामगुणकीर्तनं प्रवर्तते, तत्र तत्र सरस्वत्यादिभिः श्रेष्ठनद्यः सहिता गङ्गा विराजते, हे शुभे। तव धूलिस्पर्शमात्रेणापि पापिष्ठो जनः शुद्धिं प्राप्नोति। ये जनाः ज्ञानभक्तियुक्ताः सन्तः मम नामस्मरणं कुर्वन्ति, ते चिरकालं हरिसेवकश्रेष्ठाः भवन्ति। यः पुण्यवान् कश्चन मृतः तव उपरि स्थाप्यते, तस्य शरीरं विधिपूर्वकं सम्यग्विन्यस्य क्रियाकर्म च सम्यक् सम्पाद्यते। यदि कश्चन मूढः तव जलस्पर्शेन प्राणान् त्यजति, अथवा अन्यत्रापि तव नाम पूर्वं स्मृत्वा प्राणत्यागं करोति, अथवा मम नाम पूर्वं स्मृत्वा अन्यत्रापि प्राणान् त्यजति, तर्हि क्षेत्रे मरणं वा अन्यत्र मरणं वा—कोऽपि विशेषो नास्ति। सः जनः त्रीन् लोकान् सहजमेव शुद्धयितुं समर्थः भवति। मम भक्तानां बान्धवाः, हे शुभे, सर्वे सत्त्ववन्तः सन्ति। ते कुत्रापि, चेतनाचेतनावस्थायाम्, म्रियन्ते चेत्, सर्वे पुण्यशीलाः भवन्ति। एवं उक्त्वा श्रीहरिः तां गङ्गां प्रति भाष्य, भगीरथमपि सम्बोध्य अवदत्। भगीरथः तां गङ्गां स्तुत्वा भक्त्या सम्पूज्य, श्रीकृष्णं परात्मानं प्रभुं प्रणम्य, तस्मै नमस्कृतवान्। नारद उवाच—राजा तदा यथाविधि पूजनं चकार, हे वेदविदां श्रेष्ठ। श्रीनारायण उवाच—सः राजा पादप्रक्षालनं कृत्वा शुद्धिं च सम्पाद्य, संयमेन भक्त्या चाचार्य पूजनं चकार। सः गणेशं, सूर्यं, वह्निं, विष्णुं, शिवं, पार्वतीं च सम्यक् पूजयामास। गणेशं विघ्ननिवारणाय, निष्पापं सूर्यं, शिवं ज्ञानाय, पार्वतीं बुद्धिवृद्धये पूजयामास। ध्यानपूर्वकं तान् चिन्तयामास; शृणु, नारद, एषा सत्यम्। सः गङ्गां चम्पकशुक्लवर्णां, पापनाशिनीं, अग्निशुद्धवाससम्, रत्नाभरणभूषितां, मन्दस्मितमुखीं, प्रसन्नवदनाम्, नित्ययौवना रूपेण विराजमानां, सुमधुरकुन्तलसमूहधारिणीं, मल्लिकामालाविलसितां, गण्डस्थले कस्तूरीचित्रितां, विविधविलासालङ्कृतां, मुक्ताफलदीप्तदन्तपङ्क्तिं, दृढनारिकेलसदृशस्तनयुगलाम्, स्थलोत्पन्नपद्मप्रभायुक्तपादां, इन्द्रमुकुटस्थितकोरकपुष्परजःरञ्जितपादां, योगिनां पुष्पधारणात् मधुपङ्क्तिरञ्जितशिरसां, उत्तमानामुत्तमां, वरदां, भक्तप्रियां, एवं गङ्गां त्रिपथगां शुभां ध्यानपूर्वकं चिन्तयामास। एवं चिन्तयित्वा, तस्यै आसनं, पाद्यं, अर्घ्यं, स्नानं, गन्धान् च समर्पयेत्। वस्त्राणि, भूषणानि, माल्यं, गन्धं, आचमनीयं च दद्यात्। एतानि भक्त्या समर्प्य, कृताञ्जलिः प्रणम्य, स्तुतिं च कुर्यात्। कौथुमेनोक्तं स्तोत्रं, विष्णु-ब्रह्मसंवादं च पठेत्। ब्रह्मा उवाच—हे विष्णो, तव पादस्तोत्रं पापं नाशयति, पुण्यं च ददाति।