भगवतः आदेशेन सर्वे सगरपुत्राः शुद्धीभवन्तु—इति दिव्यवपुषः ते, दिव्यरथेषु स्थिताः, जन्मजन्मान्तरकृतकर्मभोगस्य समाप्त्यनन्तरं सिद्धिं प्राप्तवन्तः। श्रुयते हि शास्त्रेषु—गङ्गास्पर्शवायुनैव तेषां विनाशः सम्पद्यते। मौसल्यां दिवसे स्नानमात्रेण जनानां सर्वपापानि, ब्रह्महत्या-सहितानि अपि, नश्यन्ति। मौसल्यां दिवसे स्नानात् सर्वपापक्षयः स्यात्—इति केचन वदन्ति, हे देवि, यथाशास्त्रं फलमस्तीत्येव। श्रुणु सुन्दरी, सामान्यदिने स्नानसंकल्पस्य फलम्। तदा संक्रान्त्यह्नि त्रिंशद्गुणं पुण्यं भवति। उत्तरायणकाले ततः दशगुणं पुण्यं जनानां स्यात्। अक्षयदिनि समं फलमुक्तं, किन्तु वेदेषु न प्रतिष्ठितम्। सामान्यदिने ध्यानपूर्वकं स्नानं शतगुणं फलदं भवति। शुक्लसप्तम्याम् माघे, तथा भीष्माष्टम्याम्, पुण्यं वर्धते। नन्दायाम्, या दुर्लभा भवति, द्विगुणं पुण्यं दृश्यते। नन्दायाः समं वरुण्यां, पूर्वं तु चतुर्गुणं पुण्यं भवति। तदानीं सामान्यस्नानात् दशमिल्यून्यगुणं पुण्यं सम्पद्यते। अर्धोदयकाले अपि शतगुणं फलमस्ति। ये वैष्णवाः, जीवन्मुक्ताः, फलासक्तिरहिताः, तेषां पुण्यफलासक्तिरपि नास्ति। यदा परं विष्णुमन्त्रम् आचार्यस्य मुखात् कर्णे प्रविशति, तदा पूर्वं शतं पुरुषाः, अनन्तरं शतं पितरः, भगिनी, भ्राता, भ्रातृपुत्रः, मातुलः, गुरुर्दातारः, मित्रं, सखा च—सर्वे मन्त्रग्रहणमात्रेण उद्धृत्यन्ते। तस्य स्पर्शात् भारतस्य क्षेत्रं पवित्रं भवति। तत्र पादोदकस्थलं तीर्थरूपं निश्चितम्। वैष्णवाः, ये नैव अन्यथा भुञ्जते, केवलं नैवेद्यं भुञ्जते, तेषां स्पर्शेन सर्वाणि तीर्थानि शुद्ध्यन्ति। तेषां पापानि गरुडाद् इव सर्पाः पलायन्ते। विष्णोः सुदर्शनचक्रं तान् नित्यं रक्षति। ये वैष्णवश्रेष्ठाः, ते कम्पितवाणीभिः अश्रुपूर्णलोचनैः मां सर्वस्वं गृहं च समर्पयन्ति। ब्रह्मस्थानात् आरभ्य यावत् तृणलघुतरं चराचरं सर्वम् मम एव। अनन्तकोटिब्रह्माण्डानि, ब्रह्माविष्णुशिवादिसहितानि, तेजोमयानि, भक्तानुग्रहस्वरूपाणि च। सर्वे प्राणिनः प्रकृतिजा मत्तः उत्पद्यन्ते, मयि लीयन्ते च। एवं उक्त्वा देवानां प्रभुः तेषां पुरतः तुष्णीं बभूव। गङ्गा उवाच—तवाज्ञया, हे राजन्, मम तपसा च, यानि पापानि पापिनः मयि दास्यन्ति, भारतदेशे मम स्थितिः कियत्कालं स्यात्? यत्किमपि मम मनसि, तत्सर्वं त्वं सर्वज्ञः जानासि।