अंशुमान् नाम पुत्रः तस्य अभवत्, यः गङ्गायाः आनयनस्य निमित्तम् कर्म अकुरुत। तस्य पुत्रः भगीरथः, महाभक्तः च महाप्राज्ञः आसीत्। सः गङ्गायाः प्राप्त्यर्थम् लक्षवर्षपर्यन्तम् घोरं तपः अकरोत्। तदा सः द्विभुजं युवानं ददर्श, यस्य हस्तयोः वेणुः बभूव, गोपालवेषधारी चासीत्। स एव परमं ब्रह्म, पूर्णः स्वेच्छया प्रकटितः, सर्वेश्वरः च। सः असङ्गः, साक्षिवत्, गुणातीतः, प्रकृत्याः परः च आसीत्। अग्निना शुद्धः, शुकदेहे निवेशितः, मणिमालाभूषितः सः बभूव। तस्य लीलया भगीरथः अभिलषितं वरं प्राप, यः कुलस्य त्राता अभवत्। सा देवी तस्मै प्रणम्य, कृताञ्जलिः, दिव्यं स्तोत्रं कृत्वा, पुलकिताङ्गी तस्मात् निर्गता। श्रीकृष्णः तदा उवाच— "मम आज्ञया, हे देवी, सगरपुत्रान् सर्वान् विशुद्धान् कुरु। ते दिव्यरूपिणः, दिव्यरथमारूढाः च। कर्मभोगस्य समाप्तौ, पुनःपुनः जन्मनि सिद्धिम् आप्नुवन्ति। श्रुयते शास्त्रे, गङ्गास्पर्शवायुनाऽपि ते विनश्यन्ति। मौसला दिने केवलं स्नानेन, जनानां, यावन्ति पापानि, ब्रह्महत्यादीनि अपि, तानि सर्वाणि मौसला दिने स्नानात् नश्यन्ति। केचित् वदन्ति, हे देवी, शास्त्रविहितं फलं यथोक्तं एव। शृणु, सुन्दरी, सामान्यदिने स्नानसंकल्पम्— तदा सूर्यसंक्रान्तौ फलम् त्रिंशद्गुणं भवति। उत्तरायणे ततोऽपि दशगुणं फलम्। अक्षयदिने तु समं, किन्तु वेदेषु न निबद्धम्। सामान्यदिने ध्यानपूर्वकं स्नानस्य फलम् शतगुणं भवति। माघशुक्लसप्तम्यां, भीष्माष्टम्यां च, नन्दायां द्विगुणं पुण्यं, या दुर्लभा तव। नन्दा समं वारुण्यां, पूर्वं चतुर्गुणं फलम्। सामान्यस्नानात् दशलक्षगुणं पुण्यं भवति। अर्धोदयकाले अपि शतगुणं फलम्। ये वैष्णवाः, जीवन्मुक्ताः, फलेच्छारहिताः भवन्ति। यदा गुरुमुखात् परमं विष्णुमन्त्रम् कर्णे प्रविशति, पूर्वं शतपुरुषाः, परं शतानि पितरः, भगिनी भ्राता भ्रातृपुत्रः मातुलः च, गुरुः ज्ञानदाता मित्रं च सखाच, मन्त्रग्रहणमात्रेण उद्धृताः भवन्ति। तस्य स्पर्शात् भारतस्य तीर्थं विशुद्ध्यति। एष पादोदकस्थलम् नूनं तीर्थं भवति। वैष्णवाः, ये नित्यं नैवेद्यं भुञ्जते, अन्यथा न खादन्ति। सर्वाणि तीर्थजलानि तेषां स्पर्शेन शुद्ध्यन्ति। तेषां पापानि, गरुडात् सर्पाः इव, पलायन्ते। विष्णोः सुदर्शनचक्रं तान् नित्यं रक्षति।" एवं श्रीभगवान् भगीरथमुपदिश्य, गङ्गावतरणस्य पुण्यं माहात्म्यं च प्रकाशयामास।