इति सूर्यवंशोद्भवः सगरो नाम राजर्षिः, क्षितिपतीनां प्रमुखः, कीर्तिमान् बभूव। स सत्यस्य मूर्तिमान्, सत्यानुरागी, सत्यवक्ता च, नितरां सत्यचिन्तकः आसीत्। तस्यैकैव भार्या, तस्य चैक एव पुत्रः, अतीव सुन्दरः जातः। अपरया तु पत्न्या पुत्रलाभकाम्यया शङ्करस्य पूजनं कृतम्। शतवर्षे समतीते सा स्त्री मांसपिण्डं प्रसूतवती। तदा शम्भुः ब्राह्मणरूपेण तस्याः समीपमागतः। तस्याः तद् मांसपिण्डं सहस्रशः सुतरूपेण, महाबलपराक्रमीभिः पुत्रैः, विभक्तम्। किन्तु तान् सर्वान् कपिलमुनेः क्रुद्धदृष्ट्या भस्मसात्कृतान्। ततः असमञ्जः गङ्गावतरणार्थं तपः अकरोत्। तस्य पुत्रः दिलीपः अपि गङ्गायाः आगमनाय तपः अकरोत्। तस्यापि पुत्रः अंशुमान् गङ्गायाः प्रयोजनाय कर्म अकुरुत। अंशुमतः पुत्रः भागीरथः महाभक्तः, प्राज्ञश्च आसीत्। स गङ्गावतरणाय लक्षवर्षपर्यन्तं महत्तपः अकुरुत्। तदा स एकं युवानं पश्यति—द्विभुजं, वेणुं वहन्तं, गोपालवेषधारिणं। स एव परं ब्रह्म पूर्णं, स्वेच्छया रूपं सृष्टवान्, असङ्गः, साक्षिवत्, गुणातीतः, प्रकृत्याः परः। अग्निना शुद्धः, शुकस्य अन्तः स्थितः, मणिविभूषितः। तस्य लीलया भागीरथः वाञ्छितं वरं प्राप्तवान्, स एव वंशरक्षकः अभवत्। स तं प्रणम्य, कृताञ्जलिः, दिव्यस्तोत्रैः कृताञ्जलिः, पुलकिततनुः, तस्मात् प्रस्थितवती। तदा श्रीकृष्णः उवाच—“मम आज्ञया सगरपुत्राः सर्वे शुद्धाः भवन्तु। ते दिव्यरूपिणः, दिव्यरथारोहिणः, जन्मजन्मनि कर्मफलभोगसमाप्ताः, सिद्धाः अभवन्। श्रूयते शास्त्रेषु—गङ्गास्पर्शवायुभ्यां ते विनश्यन्ति। मौसला दिने केवलं स्नानेन, जनानां, यानि पापानि, ब्रह्महत्यादीनि अपि, तानि सर्वाणि मौसला दिने स्नानात् नश्यन्ति। केचित्, हे देवि, शास्त्रविहितं फलं एव वदन्ति। शृणु सुन्दरि, सामान्यदिने स्नानसंकल्पं—सूर्यसङ्क्रमणे तु त्रिंशद्गुणं पुण्यं भवति। उत्तरायणे दशगुणं पुण्यं। अक्षयादिने समं फलं, किन्तु वेदेषु न प्रतिष्ठितम्। सामान्यदिने ध्यानयुक्तेन स्नानेन शतगुणं फलं लभ्यते। माघशुक्लसप्तम्यां, भीष्माष्टम्यां च, द्विगुणं पुण्यं स्यात्। नन्दायां तु दुर्लभं, तत्रापि अधिकं पुण्यं। नन्दा समं वारुणी, तत्र च पूर्वं चतुःगुणं पुण्यं। तत्र पुण्यं सामान्यस्नानात् दशमिल्योनगुणं भवति। अंशारुणोदयकाले अपि शतगुणं फलं। ये वैष्णवाः, जीवन्मुक्ताः, फलासक्तिवर्जिताः स्युः। यदा परं विष्णुमन्त्रम् आचार्यस्य मुखात् कर्णे प्रविशति—” इति।