यः कश्चित् ब्राह्मणाय सर्वधान्यसमृद्धां भूमिं ददाति, यः ग्रामं भूमिं वा धान्यं ददाति वा गृह्णाति, यश्च भूमिदानस्य समये तदनुमोदयति, यः स्वयम् अथवा परेण दत्तां ब्राह्मणस्य जीविकां हरति, सः स्वपुत्रपौत्रादिभिः सह भूमिहीनः स्यात्, तस्य समृद्धिः नश्यति। यः गवां मार्गं निष्कास्य तत्र धान्यं ददाति, यः गोशालां वा तडागं विशोध्य मार्गं वा धान्यं ददाति, यः परस्य कूपे पञ्चहोमं कृत्वा अपि न स्नात्वा स्नानं करोति, यश्च कामवशात् गूढं बीजं भूमौ क्षिपति, यः पुरुषः जलतरङ्गान् करोति वा जलार्थं खनति, यः मूढः परित्यक्ते कूपे कूपं निर्माति, यः परस्य तडागे पङ्कं निष्कास्य बहिर्निक्षिपति, यः पितरं वा प्रेतपालकं पिण्डेन न तर्पयति, यः भूमौ दीपं स्थापयति, सः सप्तजन्मानि अन्धः भवति। मुक्ता, मणयः, हीरकं, सुवर्णं, रत्नानि च, यः शिवलिङ्गं वा पूजितं शिलामयं देवप्रतिमां भूमौ स्थापयति, स्तोत्रं मन्त्रं शिलाजलं पुष्पं तुलसीदलानि वा, जपमाला पुष्पमाला कर्पूरं पीतवर्णं च, हे मुनिवर, चन्दनं रुद्राक्षं कुशमूलं वा, यः पुस्तकम् उपवीतं वा भूमौ स्थापयति, सः निःसंशयं ब्राह्मणवधसमं पापं आप्नोति। यः यज्ञं कृत्वा क्षेत्रं पयसा न सिञ्चति, यः भूकम्पे चन्द्रग्रहणे वा भूमिं खनति, एषा या हर्यङ्गतः जङ्घायाः जाता सा उर्वी इति कथ्यते। या यज्ञहोमादिभिः क्षीणा, प्रलये च लीनाभवति, सा कश्यपस्य कन्या स्थैर्यरूपा स्थिता। सा पृथ्वी इति स्मृता, पृथोः कन्यत्वात्; महीति च, हे मुनि, विस्तीर्णत्वात्। नारदः उवाच— हे वेदविदां श्रेष्ठ, अधुना गङ्गायाः कथा कथय। या गङ्गा देवानां देवी, सा भरतपतेः पादात् भारतं आगता। कथं कुत्र केन वा काले सा पूर्वं याचिता प्रेषिता च आसीत्? सगरः नाम विख्यातः सूर्यवंशसम्भवः नृपश्रेष्ठः आसीत्। सः सत्यस्वरूपः, सत्यनिष्ठः, सत्यवाक्, सत्यचिन्तकः च आसीत्। तस्य एकपत्नी एकः पुत्रः चासीत्, सः परमसुन्दरः आसीत्। अपरपत्नी पुत्रकाम्यया शङ्करं पूजयामास। शतसंवत्सरात् पश्चात् सा मांसपिण्डं प्रसूतवती। तदा शम्भुः ब्राह्मणरूपेण तस्याः समीपं आगतः। ततः सर्वे पुत्राः अभवन्, ते सर्वे महाबलपराक्रमवन्तः आसन्। कपिलमुनेः क्रोधदृष्ट्या ते भस्मसात् अभवन्। असमञ्जः गङ्गावतरणार्थं तपः अचरत्। तस्य पुत्रः दिलीपः अपि गङ्गावतरणस्य कृते तपः अकरोत्।