जलस्योदयकाले, जलदानकाले, गृहनिर्माणस्य आरम्भे, गृहप्रवेशे च, तत्र देवाः अन्ये च भवतः महतीं भक्त्या पूजां करिष्यन्ति। तदा वसुधा उवाच—“भगवन्, केवलं तव लीलया समस्तं जगत्, चलं स्थावरं च, अस्ति।” तत्र यज्ञसूत्रं, पुष्पाणि, ग्रन्थः, तुलस्याः पत्रं, गोरचनां चन्दनं च, शालग्रामतोयं च समर्प्यते। श्रीभगवान् उवाच—“ते भक्तायै दिव्यं शतवर्षपरिमाणं कालसूत्रवत् शीघ्रं गच्छति।” एवं उक्त्वा श्रीभगवान् मौनं जगाम, हे नारद। ततः सर्वे हर्याज्ञया पृथिव्याः पूजां कृतवन्तः। मूलमन्त्रेण अन्नादीनि दत्त्वा पूजां चकारुः। नारदः उवाच—“एतत् सर्वं पुराणेषु गुह्यं निहितं; अहं श्रोतुम् उत्सुकः अस्मि।” नारायणः उवाच—“अनन्तरं ब्रह्मणा, ततः प्राचीनकाले पृतुना, ततो मुनीन्द्रैः, मनुभिः, नारदेन चान्यैः इयं पूजा कृताः।” ततः मन्त्रः—“ॐ ह्रीं श्रीं वां वसुधायै स्वाहा।” सा वसुधा श्वेतचम्पकसदृशी, शतचन्द्रप्रभया दीप्तिमती दृष्टा। सा रत्नाधाराः, रत्नपूर्णा, रत्नसम्पद्वती च। एतेन ध्यानरूपेण सा देवी सर्वैः पूजनीयाः। विष्णुरुवाच—“जयेतरयोः, विजयाधारे, विजयस्वरूपे, विजयप्रदायिन्यां च, सा पूज्या।” “हे सर्वाधार, सर्वबीजस्वरूपिणि, सर्वशक्तिसम्पन्ने! हे सर्वधान्यनिलये, सर्वधान्यसमृद्धे, सर्वधान्यप्रदे! हे शुभे, शुभाधारे, शुभस्वरूपिणि, शुभप्रदे! हे पृथिवि, सर्वभूमिसंपद्वती, भूमिपालपरमाश्रये!” यः कश्चित् तां सम्पूज्य, एतां पुण्यां स्तुतिं पठति, स भूमिदानस्य पुण्यं प्राप्नोति। भूम्यां वा जले वा खननं कृत्वा, निःसंशयं पापात् मुच्यते। परभूमौ श्राद्धकर्मणः पापात् अपि निःसंशयं विमुच्यते। हे मुनि, स्तोत्रपाठेन पण्डिताः पापात् विमुच्यन्ते। नारदः उवाच—“परभूमौ श्राद्धं कृत्वा, कूपे वा, कूपोत्थिते वा, जलभूम्योः खननात्, बीजान्निक्षेपात्, अन्यच्च भूमिसंभवात् पापं यत् घोरतमं, तत् किम्?” नारायणः उवाच—“सः विष्णोः मन्दिरं गच्छेत्, सायं सन्ध्योपवितशुद्धः, ब्राह्मणस्य कृते। यः कश्चित् सर्वधान्यसम्पन्नां भूमिं ब्राह्मणाय ददाति, ग्रामं भूमिं धान्यं वा ददाति, गृह्णाति वा, तस्मिन् काले यः भूमिदानं अनुमोदते, स्वयम् अथवा परदत्तं ब्राह्मणजीवनं हरति, तस्य पुत्रपौत्रादिभिः सह भूमिहरणेन समृद्धिनाशः भवति। यः गावः पन्थानं हृत्वा तत्र धान्यं ददाति, यः गोष्ठं वा सरः वा शुद्ध्वा तत्र पन्थानं वा धान्यं ददाति, यः परकूपे पञ्चस्नानं कृत्वा न स्नाति, यः कामात् गूढं बीजं भूमौ क्षिपति, यः नरः जलतरङ्गान् करोति, जलार्थं वा खनति, सः सर्वेभ्यः पापेभ्यः विमुच्यते।