सप्तविधं संवत्सरं विद्धि, कालस्य गणनां मम श्रुत्वा। संवत्सरस्य परिपूर्णत्वे, मनुष्याणां च देवानां च दिवा-निशा भवति; युगं च देवतानां कालज्ञैः निर्दिष्टं। देवानां तु मन्वन्तरं एकसप्तत्यधिकैकत्रिंशद् युगानि स्युः। अष्टाविंशतितमे इन्द्रे गते, ब्रह्मणः दिवा-निशा सम्पद्यते। तदा प्राकृताख्यं प्रलयं विद्धि, यस्मिन्काले पृथिवी अदृश्यता भवति। सर्वे मुनयः जीवन्तः सन्तः, परमात्मनि कृष्णे लीयन्ते। हे मुनिश्रेष्ठ, यदा आद्यः प्रलयः सम्पद्यते ब्रह्मणश्च पतनं भवति, तदा सर्वाणि ब्रह्माण्डानि तदन्तर्गतानि च विनश्यन्ति। क्षणमात्रं प्रलयः अपि दृश्यते, यस्मिन्काले सर्वं जगत् आप्सु निमज्जति। एवं, कियन्त्यः सृष्टयः, कियन्त्यः च प्रलयाः सन्ति इति पृच्छसि। हे नारद, सृष्टीनां, कालविभागानां, ब्रह्माण्डानां च विषये, सः एव सर्वब्रह्माण्डाधिपः। ब्रह्मादयः तस्य अंशाः, महाविराट् अपि तस्यांशांशः। सः कृष्णः द्विधा दृश्यते—द्विभुजः चतुर्भुजः च। ब्रह्माद्यन्तं तृणपर्यन्तं सर्वं प्रकृतिस्वरूपं ज्ञेयम्। एकः सृष्टिमूलः सत्यम्, नित्यं, शाश्वतम् इति विद्धि। सः निर्गुणः, निराकारः, भक्तानुग्रहाय साकारो भवति। सः द्विभुजः, वेणुं धारयन्, गोपालवेषधारी, नित्यकिशोरः च। सृष्टिकर्ता पद्मसम्भवः ज्ञानस्वरूपः, जगत् निर्मिमीत। यस्य ज्ञानतपसा सर्वेश्वरः उत्पद्यते, न च कश्चित् तस्मात् परः अस्ति। महामाया प्रकृतिः, सर्वशक्तिसम्पन्ना परा देवी। सावित्री वेदानां माता, वेदाधिष्ठात्री च। सा सर्वविद्याधिष्ठात्री, प्राचीनैः मुनिभिः पूजिता। यस्याः सेवया, तपसा च सा सर्वसम्पदः ददाति। येन सेवया, येन तपसा सा सर्वेषु लोकेषु पूजिता। सा सर्वेश्वरी, सर्वैः पूज्या, या सर्वेश्वरं पतिं प्राप्तवती। कृष्णस्य वामांशसम्भवा, सा कृष्णप्रेमाधिष्ठात्री देवी। सा परमसौन्दर्या, शुभभाग्या, पूज्यश्रीयुक्ता च। पुरा, सा शतशृङ्गे पर्वते तपस्तप्तवती। तस्याः कृशां, श्वासरहितां, शशाङ्ककलासदृशीं दृष्ट्वा, सः ताम् दुर्लभं सारं वरं ददौ। सा सौभाग्येन, श्रीया, प्रेम्णा, गौरवेण च युक्ता अभवत्। सा सर्वश्रेष्ठा, सर्वपूज्या, मया स्तुता पूजिता च। एवं उक्त्वा, लोकनाथः तां चेतनां सृष्टवान्। या या देव्या, येषां सेवया सा पूजिता, ताः सर्वाः अपि तस्याः सेवायै समर्पिताः। सहस्रं दिव्यवर्षाणि हिमालये तपः कृतवत्यः। सरस्वती गन्धमादनपर्वते तपः अकरोत्। लक्ष्मी पुष्करे शतयुगं दिव्यं तपः कृतवती। सावित्री मलयपर्वते तपः कृत्वा द्विजातिभिः पूज्या अभवत्। प्राचीनकाले शङ्करः शतमन्वन्तराणि तपः अकरोत्, हे प्रभो।