सा पुण्यशिला स्त्री सुरभिसुगन्धिसम्पूर्णं मनोहरं च केशपुच्छं वहति स्म। तस्या विहारगमनं हंसचटकगत्याः श्रेयस्करं बभूव। सा हिरण्यकटकमणिमयान् हारान् भूषणानि च बिभ्रती, अनर्घ्यरत्नैः विभूषिता, नूपुरध्वनिभिः मधुरं निनादयन्ती च दृश्यते स्म। सा रम्यरत्नमयपीठे विराजमानं गोविन्दं सम्बोधयामास। तस्या रोमकूपेभ्यः सहसा कोटिशः सदा तरुणाः स्थिराश्च गोपिकाजनाः समुत्पन्नाः। हे मुनिवर, कृष्णस्यापि रोमकूपेभ्यः सहसा त्रिंशत्कोट्यः रम्याः मनोहराश्च गोपाः प्रादुरभवन्। कृष्णस्यैव रोमकूपेभ्यः त एव समुत्पन्नाः। बलिनः वृषभाः, सुरभिगावः, विविधवर्णाः वत्साश्च सर्वमङ्गलाः जाताः। तेषु एकः वृषभः कोटिसिंहबलसम्पन्नः आसीत्। कृष्णस्य पादनखभ्यः रम्यः हंसावलिः उत्पन्नः। तेषु एकः राजहंसः महाबलपराक्रमसम्पन्नः आसीत्। परमात्मनः कृष्णस्य वामकर्णरन्ध्रात् अपि एकः श्वेतः अश्वः धर्मसंस्थापनार्थं वाहनरूपेण समुत्पन्नः। दक्षिणकर्णरन्ध्रात् देवसभायाम् अपि तेषां मध्ये एकः कृष्णेन प्रकृतेः परमसम्मानेन दत्तः। योगिनां प्रभुः कृष्णः योगशक्त्या पञ्च रथान् सृष्टवान्, प्रत्येकः लक्षयोजनशतपरिमाणः, दशसहस्रयोजनदीर्घः। त एव रमणीयभोग्याः, नानाविलासशय्यायुक्ताः, विचित्रविचित्राङ्गरचनाभिः विभूषिताः, उत्तमरत्नपात्रैः दीप्तिमन्तः, अग्निशुद्धवस्त्रैः, नानारूपमुक्ताजालैः शोभिताः, परमपद्मरक्तरत्नसारनिर्मिताः, कौशलात् सृष्टाः। तेषां मध्ये, द्विजश्रेष्ठ, एकः रथः कृष्णेन नारायणाय दत्तः। ततः कृष्णस्य गुह्यदेशात् अन्यः अद्भुतः प्राणी प्रादुरभवत्; गुह्याद्भवत्वात् ते गुह्यकाः इति प्रसिद्धाः। कुबेरस्य वामभागे अपि एक कन्या जाताऽभूत्। भूतप्रेतपिशाचगणाः, किन्नरब्रह्मराक्षसाश्च, शंखचक्रगदापद्मधराः, वनमालाविभूषिताश्च, मुकुटकुण्डलरत्नमण्डिताः, चतुर्भुजपरिचारकान् अपि नारायणाय दत्तवान्। द्विभुजा नीलवर्णा उत्तमा जपमालाधारिणः अपि आसन्। दश दासीः नियुक्ताः, याः सम्यक् समर्पणानि वहन्ति स्म। तासां रोमाञ्चिताङ्गानि, अश्रुपूर्णलोचनानि, कम्पितस्वराः च आसन्। कृष्णस्य दक्षिणनेत्रात् भीषणाः प्राणीः उत्पन्नाः, नग्नाः, विशालाः, ज्वलदग्निशिखासदृशाः। रुरुः, संहारः, काल इति नामभिः, तीव्रक्रोधसंपन्नाः। कृष्णस्य वामनेत्रात् अपि भीषणः प्राणी प्रादुरभवत्; स नग्नः, विशालः, त्रिनेत्रः, शशिशेखरः च आसीत्।