एते सर्वे महान् पापिनः शूद्रेषु मृतस्य दाहकर्तारः च। लक्ष्मी उवाच—एवं जनानां दर्शनस्पर्शाभ्याम् अधमः अपि मनुष्यः क्षणेन शुद्धिम् आप्नोति। ये जनाः हरिभक्तिहीनाः महद् अहंकारयुक्ताः सन्ति, तेषां स्नानप्रक्षालनात् सर्वे तीर्थानि शुद्धानि भवन्ति। भारतदेशस्थ देवाः तेषां दर्शनस्पर्शम् इच्छन्ति। तीर्थानि न मम, देवाः न मृत्तिकाश्मनिर्मिताः। सूतिः उवाच—तदा श्रेष्ठः ऋषिः गुह्यं सत्यं प्रकाशयितुम् आरभत। श्रीनारायणः उवाच—एष धर्मरूपः, पापनाशकः, सुखदः, भोगमोक्षप्रदः च। एषा साररूपा, गुप्तव्या, दुष्टजनमध्ये न वक्तव्या। यदा उत्तमः विष्णुमन्त्रः गुरुमुखात् कस्यचित् कर्णे प्रविशति, तस्य शतजन्मानि जन्मसमये शुद्धानि भवन्ति। यत्र यत्र जन्म लब्धम्, यासु यासु योनिषु, यः मम भक्तः, मम पूजारतः, मम गुणयुक्तः, सः मम गुणश्रवणेन हर्षेण रोमाञ्चितः। सः न सुखम्, न मोक्षम्, न चतुर्विधं सामीप्यं मम इच्छति। इन्द्रत्वं, मनुत्वं, देवत्वं, यत् दुर्लभं, तदपि न कामयते। लोकाः नश्यन्ति, देवाः ब्रह्मादयः अपि तथा। भक्ताः भारतदेशे विचरन्ति, दुर्लभं जन्म लब्ध्वा। एवं सर्वम् उपपद्मे यथोचितम् उक्तम्। नारायणः पुनः उवाच—गङ्गायाः शापेन सा स्वयं कलियुगे हरिपादयोः स्थित्वा। भारती भारतम् अगच्छत्, ब्राह्मी ब्रह्मणः प्रिया च। सा सर्वं विश्वं व्याप्य धारा इव प्रकाश्यते। सा सरस्वती नदीरूपा, तीर्थरूपेण परमशुद्धिका। ततः भगीरथेन आनीता शुभा भागीरथी पृथिवीं अगच्छत्। तस्मिन्नेव काले शिवः ताम् शिरसि स्थापयामास। पद्मा स्वस्य रूपेण निर्गम्य पद्मावती नदी अभवत्। पुनः अन्येन रूपेण भारतदेशे जन्म लेभे। पूर्वं सरस्वत्याः शापेन, अथ हरिशापेन च, भारतदेशे पञ्चसाहस्रकलिसंवत्सराणि स्थित्वा। सर्वे तीर्थानि, काशी वृन्दावनं विहाय। शालग्रामः हरिरूपः, जगन्नाथः भारतदेशे। वैष्णवपुराणानि, शङ्खाः, श्राद्धतर्पणक्रियाः। हरिपूजा, हरिनाम, तस्य कर्मगुणस्तुतिः। सौम्यता, सत्यं, धर्मः, वेदाः, ग्रामदेवताः। सर्वे वामाचारपरायणाः, मिथ्याचारमायायुक्ताः। सर्वे एकादशीव्रतविहीनाः, धर्मरहिताः। ते मिथ्याचारी, क्रूराः, कपटी, महागर्वयुक्ताः। मनुष्येषु भेदः, स्त्रीषु विवाहविवादः। सर्वे जनाः स्त्रीस्वाधीनाः, प्रत्येकगृहे व्यभिचारः। गृहे स्वामिनी पत्नी, पतिः दासादपि हीनः।