नारदस्य पृष्टवतः श्रीलक्ष्मीवचनानि सान्त्वनपूर्वकानि सन्ति। सा तु कथयति—यो नारि-हन्ता, गो-हन्ता, कृतघ्नः, ब्राह्मण-हन्ता, आचार्यपत्नीगामी च, एकादश्याः व्रतं लङ्घयति, सन्ध्योपासनां त्यजति, नास्तिकः च, शस्त्रजीवी, लेखनजीवी, धावकः, यज्ञशीलः शूद्रः, विश्वासघातकः, मैत्री-भञ्जकः, मिथ्यासाक्षी, ऋणभारग्रस्तः, व्याजव्यापारी, परदारगामी, व्यभिचारिण्याः पतिः, शूद्रस्य पाककर्ता, देवालय-पूजकः, ग्रामयाजकः, अश्वत्थवृक्षनाशकः, मद्भक्तनिन्दकः, जनकं जननीं भार्यां भ्रातरं पुत्रं दुहितरं च न पोषयति, श्वशुरं श्वश्रूं च न पोषयति, देवब्राह्मणार्पितं द्रव्यं चौरयति, शूद्रेषु मृतसंस्कारकर्ता, एते सर्वे महान्पापिनः इति। तथापि, लक्ष्मी देवी वदति—एवं पापिनोऽपि यदि दृष्ट्वा वा स्पृष्ट्वा वा, ततोऽल्पजनाः अपि क्षणेन शुद्धिं यान्ति। ये केचन हरिभक्तिरहिताः, महागर्वयुक्ताः सन्ति, तेषां स्नानेन सर्वतीर्थानि शुद्धानि भवन्ति। भारतदेशे देवाः अपि तेषां दर्शनस्पर्शनयोः आकाङ्क्षां कुर्वन्ति। तीर्थानि न मम, न च मृण्मयानां शिलामयानां वा देवतानां स्वत्वमस्ति। एवमुक्ते, सौति ऋषिः व्यासस्य गूढार्थप्रकाशनं प्रकटयति। श्रीनारायणः पुनः वदति—एष धर्मस्वरूपः, पापनाशकः, सुखदः, भुक्तिमुक्तिप्रदः च। एषः रहस्यरूपः, दुष्टजनसमक्षं न वक्तव्यः। उत्तमविष्णुमन्त्रः गुरुमुखात् शिष्यकर्णे प्रविशति चेत्, तदा तस्य जन्मनः क्षणादेव शतजन्मानि शुद्ध्यन्ति। यत्र यत्र येन येन जन्मानि लब्धानि, यः मां भक्त्या सेवते, मम गुणैः युक्तः, मम गुणश्रवणेन हर्षेण रोमाञ्चितः, स न सुखं न मुक्तिं न चत्वारः सायुज्यादिकान् प्राप्यस्थानि इच्छति। इन्द्रत्वं, मनुत्वं, देवत्वं वा दुर्लभं स्यात्, तदपि न वाञ्छति। यावत् ब्रह्मादयः देवाः, विश्वानि च विनश्यन्ति, तथापि मम भक्ताः भारतदेशे दुर्लभं जन्म लब्ध्वा विचरन्ति। एतद् सर्वं यथायोग्यं पद्मे प्रोक्तम्। अन्यस्मिन्काले, श्रीनारायणः पुनरुवाच—गङ्गायाः शापेन सा स्वयम् कलियुगे हरिपादयोः स्थितवती। भारती भारतं गता, ब्राही ब्रह्मणः प्रिया, सा सर्वं विश्वं व्याप्य स्रवतीव दृश्यते। सा सरस्वती नदी, तीर्थरूपा, परमपावनी च। ततः, भागीरथप्रयत्नेन पुण्या भागीरथी मर्त्यलोके प्राप्ता। तदा शिवः तां शिरसि स्थापयामास। पद्मा स्वस्वरूपेण गत्वा पद्मावतीनदी अभवत्। पुनः अन्यया मूर्त्या भारतदेशे जन्म लब्धवती। पूर्वं सरस्वत्याः शापेन, अनन्तरं हरिशापेन, सा भारतदेशे पञ्चसहस्रं कलियुगवर्षाणि स्थित्वा, सर्वाणि तीर्थानि, काश्यां वृन्दावनं च विना, इत्येवमाख्यातम्।