तदा भगवतः आदेशात् भारती स्वस्य अंशेन नदीरूपेण भारतदेशं प्रति गच्छतु। भगीरथेन आनीता गङ्गा अपि भारतं प्रति गमिष्यति। तत्र सा चन्द्रशेखरस्य परमेश्वरस्य दुर्लभं किरीटं लप्स्यते। त्वं, कमलसम्भव, स्वतेजसः अंशेन भारतं प्रति गच्छ। यदा कलियुगस्य पञ्चसहस्रवर्षाणि गच्छन्ति, तदा मोक्षः भविष्यति। सर्वेषां देहधारिणां दुःखं, यः सम्पदः कारणं, आगमिष्यति। ये मम मन्त्रेण पूजायाम् तुष्टाः स्नानं निमज्जनं च कुर्वन्ति, तेषां कृते भूमौ पुण्यस्थानानि अनन्तानि सन्ति, हे सुन्दरी। ये भक्त्या मन्त्रेण मां पूजयन्ति, ते भारतं विद्यमानं सदा विचरन्ति। यत्र मम भक्ताः वसन्ति, पादप्रक्षालनं कुर्वन्ति, तत्र— यो नार्याः घातकः, गोघातकः, कृतघ्नः, ब्राह्मणघातकः, गुरुपत्नीगामी च, एकादशीव्रतं उपेक्षते, सन्ध्योपासनं वर्जयति, नास्तिकः अपि, शस्त्रजीवी, लेखजीवी, धावकः, यजमानशूद्रः, विश्वासघातकः, मित्रनाशकः, मिथ्यावादी च, ऋणबाधितः, व्याजेन धनदाताः, परस्त्रीगामी, व्यभिचारिण्याः पति, शूद्राणां पाचकः, देवालयपुजारी, ग्रामयाजकः, अश्वत्थवृक्षनाशकः, मम भक्तदूषकः, यो मातरं, पितरं, पत्नीं, भ्रातरं, पुत्रं, पुत्रीं च न पोषयति, श्वशुरं, श्वश्वां च न पोषयति, हे नारद, देवब्राह्मणार्पितं द्रव्यं चोरयति, एते सर्वे महान् पापिनः, शूद्राणां मृतदेहदाहकः च। श्री लक्ष्मी उवाच—एवं जनान् दृष्ट्वा स्पृष्ट्वा वा, अधमः अपि त्वरितं शुद्धिम् प्राप्नोति। ये हरिभक्तिहीनाः, महदाहंकारयुक्ताः, तेषां स्नाननिमज्जनात् सर्वाणि तीर्थानि शुद्धानि भवन्ति। भारतदेशे देवाः तेषां दर्शनस्पर्शम् इच्छन्ति। तीर्थानि न मम, न च देवाः मृद्-पाषाणमयाः। सौति उवाच—ततः श्रेष्ठः ऋषिः गूढतत्त्वं प्रकाशयितुम् आरभत। श्रीनारायणः उवाच—एतत् धर्मस्वरूपं, पापनाशनं, सुखदं, भोगमोक्षप्रदं च। एषा साररूपा, गोपनीया, दुर्जनमध्ये न वक्तव्या। यदा उत्तमः विष्णुमन्त्रः गुरुमुखात् कस्यचित् कर्णे प्रविशति, तदा तत्पुरुषस्य शतजन्मानि जन्मारम्भे शुद्धानि भवन्ति। यत्र यत्र जन्म लब्धं, यत्र यत्र प्राणिनां मध्ये, यो मयि भक्तः, मम पूजायाम् रतः, मम गुणैः युक्तः, मम गुणश्रवणेन, हर्षेण, रोमाञ्चितः, सुखं, मोक्षं, मम समीपत्वं चतुर्विधं न इच्छति। इन्द्रस्य, मनोः, देवतानां च, यः पदं दुर्लभं, तदपि न इच्छति। विश्वानि विनश्यन्ति, देवाः ब्रह्मादयः अपि। भक्ताः भारतदेशे विचरन्ति, अत्यद्भुतं जन्म लब्ध्वा। एवं सर्वं यथायोग्यं पद्मे उक्तं। श्रीनारायणः पुनः उवाच—गङ्गाया अभिशापेन सा स्वयं कलियुगे हरिपादयोः स्थितवती।