भगवान् उवाच— "पृथिव्यां त्वं गर्भे न जात्वा कन्याभूता भविष्यसि। तत्र दैवदोषात् वृक्षभावमपि प्राप्स्यसि। ततः पश्चात् मम पत्नीरूपेण भविष्यसि, अस्य विषये न संशयः। त्वं स्वांशेन नदीरूपा भूत्वा शीघ्रं गच्छ सुशोभने। अंशेन गङ्गाभूता च जगत्पावनी भविष्यसि। सा च गङ्गा भगीरथस्य महत्तपसा धृत्या अवतीर्यते। मम आज्ञया त्वं सागरस्यान्तःपत्नी भविष्यसि, स च मम मदांशः। गङ्गायाः शापेन त्वमपि अंशेन भारतं गच्छ भारति। त्वं च ब्रह्मलोकं गत्वा ब्रह्मणः प्रियतमा भविष्यसि। शान्ता, कोपवर्जिता, मयि भक्तिपरा, मम स्वरूपवती च। अंशेनांशेन सर्वाः धर्मनिष्ठाः पतिव्रता भविष्यन्ति। तत्र त्रयः पत्न्यः, त्रयः श्वशुराः, त्रयः दासाः, बान्धवाश्च स्युः। यत्र स्त्रियः पुरुषेषु प्रवर्तन्ते, यत्र पतिः स्त्रीवशः, यत्र च स्त्री दुर्वाचालिनी, दुश्चारिणी, कलहप्रियापि भवति, तत्र जनाः स्थलानि च प्राचीनवद् दुःखमात्रं लभन्ते। तत्र अग्नौ वासो वा, हिंस्रजनसमूहे वा सुखदं स्यात्। रोगवह्निः विषाग्निर्वा पुरुषस्य श्रेयस्करः। स्त्रीवशगस्य पुरुषस्य जीवितं निष्फलमेव। सः लोके सर्वत्र निन्द्यते, परत्र नरकं यान्ति। सहपत्नीभिः एकत्र वासः न हितः। सर्वासां पत्नीनां एकत्र वासः न कल्याणकरः। त्वं सरस्वति, शिवस्थानं, ब्रह्मस्थानं, गङ्गां च गच्छ। यस्य पत्नी सुलभसंयता, साध्वी, पतिसंनिष्ठा, सः पुरुषः मुक्तः, शुद्धः, सुखी च।" एवं भगवान् जगन्नाथः नारदः तुष्णीं बभूव। ततः सर्वाः विचिन्त्य, प्रभुं प्रति अनुक्रमेण ऊचुः। सरस्वती उवाच— "धार्मिकपतिना परित्यक्ता स्त्रियः कुत्र वसन्ति?" अहं भारतदेशे योगेन देहम् त्यक्ष्यामि। गङ्गा उवाच— "अहं देहम् त्यक्ष्यामि, निर्दोषाय मृत्युदानं देहि। यो हि लोके निर्दोषां प्रियं स्त्रीं परित्यजति..." लक्ष्मी उवाच— "प्रभो, अस्माकं प्रसादं कुरु, क्षमां च देहि। यदि भारत्याः शापेन अहम् अंशेन भारतं गच्छामि, तर्हि पापिनः स्नानेन निमज्जनेन पापानि मयि नयन्ति। स्वांशेन अहं तुलसीरूपा धर्मध्वजस्य सुता भविष्यामि। वृक्षरूपेण तस्याः अधिष्ठात्री देवी च भविष्यामि। यदि सरस्वत्याः शापेन गङ्गा भारतं गच्छति, यदि गङ्गायाः शापेन सरस्वती भारतं गच्छति, तर्हि सरस्वती ब्रह्मलोकं, गङ्गा शिवमन्दिरं यान्तु।" एवं उक्त्वा लक्ष्मीः स्वप्रियस्य पादौ गृहीत्वा प्रणनाम। पद्मनाभः तस्याः तेजः स्ववक्षसि आकृष्य उवाच। नारायणः उवाच— "समत्वं करिष्यामि, शृणु क्रमेण कार्याणि।