श्रीभगवानुवाच— लक्ष्मीः सरस्वती च गङ्गा च हरिपत्न्यः सदा स्मृताः। तासां मध्ये कदाचित् गङ्गा श्रीविष्णोः मुखमवलोकयन्ती तिष्ठति स्म। तस्याः मुखदर्शनात् प्रभुः क्षणमेकं हृष्टः स्मितं चकार। तदा पद्मा, या शुद्धिस्वरूपा, सौम्यस्मितेन तया उपदिष्टा बभूव। तदा रक्ताधरया रक्तलोचनया सरस्वत्या गङ्गायै स्वपतये वाक्यमिदं प्रोक्तम्— “धार्मिकाणामुत्तमानां च, विपरीतानां पापिनां च मध्ये, हे गदाधर, गङ्गायाः महद्भाग्यं मया ज्ञातम्। गङ्गापद्मयोः स्नेहः परमपूज्यः। अधुना अत्र स्थातुं किमर्थं, मम दुर्भाग्यं हि। हे सर्वेश्वर, त्वं शुद्धस्वरूप इति पण्डिताः कथयन्ति।” एवं सरस्वत्याः वचनानि श्रुत्वा, तस्याः कोपसमन्वितां स्थितिं दृष्ट्वा, नारायणः तस्मात् स्थलात् निर्गतः। तदा गङ्गा, निर्भया कोपसमन्विता, वाक्यमिदं उवाच— “हे निर्लज्जे, कामपरायणे, किं स्वपतेः प्रति गर्वं दर्शयसि? अद्य तव हरिसन्निधौ अपमानं करिष्यामि।” इति उक्त्वा सा हस्तं प्रसार्य गङ्गायाः केशेषु ग्रहीतुं चक्रे। तदा वाणी, महाक्रोधेन युक्ता, पद्मायै शापं दत्तवती— “त्वं यत् दुष्टमाचरितवती, अतः परं न किञ्चिद्वद।” शापश्रवणे देवी न शपथं दत्तवती न च कोपिता बभूव। तदा गङ्गा, सरस्वत्याः कोपाकुलां मुखकम्पितां स्थितिं दृष्ट्वा, उवाच— “एषा देवी वाणी कठोरवाचिनी कलहप्रियापि च। यथाशक्ति यथाबलम्, स्वबलं मम बलस्य तुल्यं कः कथयतु?” इति। ततो गङ्गा शपथं दत्तवती— “इयं पापिनां वसतौ मर्त्यलोके पततु।” एतद्वचनं श्रुत्वा सरस्वत्या अपि गङ्गां शप्तवती। तस्मिन्नेव क्षणे भगवाँस्तत्र आगतः। सः सरस्वतीं हस्तेन गृहित्वा स्ववक्षसि उपावेशयत्। तयोः शापकलहस्य रहस्यं श्रुत्वा, भगवानुवाच— “पृथिव्यां त्वं गर्भात् न जातायाः पुत्रिका भविष्यसि। तत्र दैवान्मूल्यदोषेण वृक्षत्वमपि लप्स्यसे। अनन्तरं मम पत्नीत्वं प्राप्स्यसि, नात्र संशयः। अंशेन नदीरूपा भूत्वा शीघ्रं गच्छ सुन्दरि। अंशेन गङ्गा भूत्वा जगत् पावयिष्यसि। भागीरथस्य दुष्करस्य तपसा आहूता भविष्यसि। ममाज्ञया समुद्रस्य, मत्तस्यांशस्य, पत्नी भव। गङ्गायाः शापेन, हे भारति, अंशेन भारतं गच्छ। त्वं च स्वयम् ब्रह्मणो लोकं गत्वा तस्य प्रिया भव। शान्ता, कोपवर्जिता, मयि भक्त्या युक्ता, मदीयस्वरूपिणी च भव।” एवं भगवतः वचनेन तासां शापः फलितः, ताः च भगवत्प्रसादेन पुनः स्वस्वरूपं प्राप्नुवन्।