पूर्वदिष्टेषु दिव्येषु मन्त्रेषु, सर्वकान्तवासिनी देवी मां पूर्वदिशि सदा पातु, इति मुनये प्रतिपादितम्। पुनः, "ॐ ऐं ह्रीं श्रीं सरस्वति बुद्धिमाताम् जननि स्वाहा" इति मन्त्रेण सरस्वतीमात्मनः रक्षां प्रार्थयामि। त्र्यक्षरी मन्त्रः "ॐ ह्रीं श्रीं" इत्यनेन सदा नैऋत्यदिशि मां पातु। सदाम्बिका च वायव्यदिशि सदा रक्षां कुर्वीत। सर्वशास्त्रवासिनी देवी ईशानदिशि सदा मां पातु। ऐं ह्रीं इत्यनेन पुस्तकवासिनी अधस्तात् सदा मां पातु। एवं, हे ब्राह्मण, सर्वे मन्त्रगणाः सम्यक् प्रकारेण मया ते कथिताः। एषा मन्त्रसंपद् प्राचीनकाले धर्मस्य मुखात् गन्धमादनगिरौ श्रुता आसीत्। गुरुम् वस्त्राभरणचन्दनैः सम्यगर्चयित्वा एतान् मन्त्रान् पञ्चलक्षं जप्त्वा कवचं सिद्ध्यति। तदा पुरुषः महावाग्मी, कविश्रेष्ठः, त्रैलोक्यविजयी च भवति। एषः कवचः काण्वशाखायाम् उक्तः, हे मुनिवर, तव सम्यग् निरूपितः। नारायण उवाच— अतीते काले याज्ञवल्क्यः महामुनिः स्तुत्या तां देवीमर्चयत्। स्वगुरोः शापेन स मुनिः ज्ञानविहीनः अभवत्। तपसा सः कोणार्के सूर्यं संप्राप्य तस्य साक्षात्कारे स्थितवान्। तदा वेदवेदाङ्गाधिपतिः सूर्यः तस्मै तानि सर्वाणि पुनः बोधयामास। एवं उक्त्वा स दुःखिनां नाथः सूर्यः दृष्टेः अन्तर्धानमगात्। याज्ञवल्क्य उवाच— "गुरोः शापेन ज्ञानरहितः, स्मृतिहीनः, दुःखितश्चास्मि। हे विद्ये! ज्ञानं देहि, स्मृतिं देहि। ग्रन्थरचनाशक्तिं देहि, योग्यं च स्थिरं शिष्यं देहि। यत् भाग्येन नष्टं तत् पुनः पुनः पुनः संप्रापय। त्वं ब्रह्मस्वरूपिणी, परा, नित्यदीप्तिरूपा च। त्वद्विना सदा जगत् मृतवत् जीवति। त्वद्विना सर्वं जगत् मूकं उन्मत्तं च सदा जडवत् अस्ति। त्वं हिमचन्दनमल्लिकाचन्द्रकुमुदोत्पलनलिनसदृशी। त्वमेव विसर्गबिन्द्वधिष्ठात्री शक्तिः। त्वद्विना गणकः अपि सङ्ख्यां न गणयेत्। त्वं व्याख्यारूपिणी, भाष्याधिष्ठात्री च। त्वं स्मृतिज्ञानबुद्धिशक्तिस्वरूपिणी च।" "यत्र किल सनत्कुमारः ब्रह्माणं विज्ञानाय पृष्टवान्, तत्र श्रीकृष्णः परमात्मा स्वयं समुपस्थितवान्। तदा ब्रह्मा तस्य आज्ञया देवीम् स्तुत्वा प्रार्थयामास। पृथिव्या एकं विज्ञानं अनन्तस्य प्रार्थिते, कश्यपस्य आदेशेन सापि भयात् त्वां स्तुतवती। व्यासः वाल्मीकिं पुराणसूत्रे पृष्टवान्। तदा तव प्रसादेन स मुनिश्रेष्ठः तं ग्रन्थं रचयामास। पुराणसूत्रश्रवणानन्तरं व्यासः, कृष्णयुगे जातः, तव वरप्रसादात् कवीनां श्रेष्ठतमः अभवत्। सः तदनन्तरं वेदविभागं पुराणरचनां च कृतवान्। केवलं क्षणमात्रं त्वां ध्यानं कृत्वा प्रभुः तस्य ज्ञानं दत्तवान्। सहस्रं दिव्यवर्षाणि पुष्करे त्वां ध्यानं कृत्वा, ततो देवानां प्रभवे शब्दार्थविद्यां उपदिदेश।" एवं भगवत्याः सरस्वत्याः महिमानं, मन्त्राणां प्रभावं च, मुनिभिः सम्प्राप्तं, गुरुशापविनाशनं, ज्ञानलाभं, कवित्वोत्कर्षं च, श्रुत्वा सर्वे सन्तुष्टाः अभवन्।