ऋष्यशृङ्गः, भारद्वाजः, अस्तीकः, देवलः च—एते महान् ऋषयः। तेषां मध्ये, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, अस्य कवचस्य द्रष्टा प्रजापतिः एव। सर्वतत्त्वसम्पूर्णज्ञानाय, सर्वार्थसिद्धये च, इदं कवचं उपदिष्टम्। ततः, "ॐ ह्रीं सरस्वत्यै स्वाहा" इति मन्त्रेण सर्वतः मम शिरः सरस्वती रक्षतु। "ॐ सरस्वती मम कर्णौ नित्यं रक्षतु स्वाहा" इति। "ॐ ह्रीं वाग्वदिनी मम नासिकां सर्वथा रक्षतु स्वाहा"। "ॐ श्रीं ह्रीं ब्राह्मी मम दन्तपङ्क्तिं नित्यं रक्षतु स्वाहा"। "ॐ श्रीं ह्रीं मम ग्रीवा रक्ष्येत, श्रीं मम स्कन्धौ सदा रक्षतु"। "ॐ ह्रीं विद्यस्वरूपिणी मम नाभिं रक्षतु स्वाहा"। "ॐ सर्ववर्णात्मिका मम पादद्वयं सदा रक्षतु"। "ॐ सर्वकण्ठवासिनी मम पूर्वदिशि सदा रक्षतु स्वाहा"। "ॐ ऐं ह्रीं श्रीं सरस्वती, विप्रजननी, स्वाहा"। "ॐ ह्रीं श्रीं त्र्यक्षरं मन्त्रं दक्षिणपश्चिमदिशि सदा रक्षतु"। "ॐ सदम्बिका मम पश्चिमोत्तरदिशि सदा रक्षतु स्वाहा"। "ॐ सर्वशास्त्रवासिनी मम पूर्वोत्तरदिशि सदा रक्षतु स्वाहा"। "ऐं ह्रीं पुस्तकवासिनी अधस्तात् मम सदा रक्षतु स्वाहा"। एवं, हे ब्राह्मण, सर्वमन्त्रसमूहं तव उक्तवान्। पुरातनकाले एषः धर्मस्य मुखात् गन्धमादनपर्वते श्रुतः। गुरोः विधिवत् वस्त्रैः, आभरणैः, चन्दनैः च पूजां कृत्वा, एतस्य कवचस्य पञ्चलक्षजपेन सिद्धिः भवति। तदा, महावक्ता, कविप्रवरः, त्रैलोक्यविजयी च भवति। कान्वशाखायां उक्तं कवचं तव उक्तं, हे ऋषे। नारायणः उवाच—पुरातनकाले याज्ञवल्क्यः महर्षिः देवीं स्तुत्या पूजितवान्। गुरोः शापात् सः ऋषिः ज्ञानविहीनः अभवत्। तपसा सः सूर्यं कोणार्के समीपस्थं उपगच्छत्। सूर्यः वेदानां वेदाङ्गानां च अधिपः, तं सर्वं तस्य अध्यापितवान्। तं उक्त्वा, दुःखिनां प्रभुः दृष्टेः अन्तर्धानम् अगच्छत्। याज्ञवल्क्यः उवाच—गुरोः शापेन स्मृतिहीनः, ज्ञानहीनः, दुःखी च अस्मि। हे ज्ञानदेवि, मे ज्ञानं ददातु, स्मृतिं ददातु। ग्रन्थरचनायाः शक्तिं च, योग्यं शिष्यं च ददातु।