भृगुः परमज्ञं, सर्वस्य जनकं, सर्वपूजितं भगवन्तं प्रणम्य उवाच—“भगवन्, मम सर्वज्ञानेनापि, त्वमेव सर्वस्य मूलकारणं, सर्वपूज्यः। मम जिज्ञासा अस्ति—सर्वविजयीं सरस्वत्याः कवचं मे कथय, यत् सर्वं जगत् विजेष्यति।” तदा ब्रह्मा उवाच—“एतत् कवचं वेदानां साररूपं, श्रवणाय रमणीयं, वेदेषु कीर्तितं, वेदैः पूजितं च। एतत् कवचं श्रीकृष्णेन गोलोके वृन्दावनवनान्तरे मम निगूढं रहस्यमाख्यातम्। एतद् अत्यन्तं गुह्यं, परं च कामदुधा वृक्षवत्। एतत् कवचं स्वीकृत्य जपन् ब्रहस्पतिः प्राज्ञतमो अभवत्। वाग्मी वाल्मीकिः अपि जपन् धृत्वा कवीनां श्रेष्ठः अभवत्। कणादः, गौतमः, कण्वः, पाणिनिः, शाकटायनः च—एते सर्वे एतत् कवचं गृहित्वा वेदान् च समस्तानि पुराणानि च व्यवस्थितवन्तः। शातातपः, संवर्तः, वसिष्ठः, पराशरः, ऋष्यशृङ्गः, भरद्वाजः, आस्तिकः, देवलः च—एते अपि एतत् कवचं प्राप्य प्रख्याताः अभवन्। हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, अस्य कवचस्य द्रष्टा प्रजापतिः। एतत् कवचं सर्वतत्त्वनिश्चयाय, सर्वार्थसिद्धये च। तत्र मन्त्राः—‘ॐ ह्रीं सरस्वत्यै स्वाहा’—सा मम शिरः सर्वतः पातु। ‘ॐ सरस्वती मम कर्णौ नित्यं पातु स्वाहा।’ ‘ॐ ह्रीं वाग्वादिनि मम नासिकां सर्वतः पातु स्वाहा।’ ‘ॐ श्रीं ह्रीं ब्राह्मी मम दन्तपङ्क्तिं सदा पातु स्वाहा।’ ‘ॐ श्रीं ह्रीं मम ग्रीवां पातु, श्रीः मम स्कन्धौ सदा पातु।’ ‘ॐ ह्रीं विद्यस्वरूपिणी मम नाभिं पातु स्वाहा।’ ‘ॐ सर्ववर्णात्मिका मम पादयुग्मं सदा पातु।’ ‘ॐ सर्वकण्ठवासिनी पूर्वदिशि सदा पातु स्वाहा।’ ‘ॐ ऐं ह्रीं श्रीं सरस्वती बुद्धिमातां जननी स्वाहा।’ ‘ॐ ह्रीं श्रीं त्र्यक्षरी मन्त्रः मम नैऋत्यां सदा पातु।’ ‘ॐ सदाम्बिका मम वायव्यां सदा पातु स्वाहा।’ ‘ॐ सर्वशास्त्रवासिनी मम ईशान्यां सदा पातु स्वाहा।’ ‘ऐं ह्रीं पुस्तकवासिनी मम अधस्तात् सदा पातु स्वाहा।’ एवं, हे विप्र, सर्वमन्त्रसमूहः तव निगदितः। पूर्वं गन्धमादनगिरौ धर्मस्य वदनात् एषः श्रुतः। गुरुम् वस्त्राभरणचन्दनैः सम्यक् पूजयित्वा, पञ्चलक्षजपेन एतत् कवचं सिद्ध्यति। ततः पुरुषः महावाग्मी भवति, कवीनां शिरोमणिः, त्रैलोक्यविजयी च। कान्वशाखायां उक्तं एतत् कवचं तव निगदितम्, हे मुनिश्रेष्ठ। नारायण उवाच—पूर्वं याज्ञवल्क्यः महर्षिः ताम् सरस्वतीं स्तुत्या सम्पूज्य उपास्ते स्म। तस्य गुरोः शापात् सः मुनिः ज्ञानहीनः अभवत्। तपसा सः कोणार्के सूर्यं साक्षात् प्राप्तवान्। सविता, वेदानां वेदाङ्गानां च ईश्वरः, तस्मै सर्वं वेदज्ञानं प्रदत्तवान्। एवं उक्त्वा, दुःखितानां नाथः सविता अन्तर्धानं गतः। तदा याज्ञवल्क्यः उवाच—“गुरोः शापात् स्मृतिहीनः, ज्ञानहीनः, दुःखितः अस्मि। हे विद्ये, मे मे ज्ञानं देहि, स्मृतिं च देहि। ग्रन्थरचनाशक्तिं, योग्यं प्रतिष्ठितशिष्यं च मे दातुम् अर्हसि।