पद्मकल्पे भगवत् विष्णोः नाभिकमलात् स्रष्टा जगतः सृष्टिं कृतवान्। अस्य सृष्टेः प्रसङ्गे कालस्य गणना व्याख्याता। इदानीं तस्य सृष्ट्वा किमकरोत् इति श्रोतुम् इच्छसि। स तु सृष्ट्वा तान् सर्वान् रमणीयं रसमण्डलम् अगच्छत्। तत्र मनोहरे कामद्रुममध्यभागे, परमाकर्षकत्वेन विराजमाने, चन्दनागुरुकस्तूरीकुङ्कुमैः सुशोभिते, नवचन्दनपत्रैः, रेशमीसूत्रग्रन्थिभिः भूषिते, रत्नसारनिर्मितैः त्रयः कोटिभिः मण्डपैः समुपशोभिते, भोगसौन्दर्ययुक्तैः वस्तुसमूहेन परिवृतम्। तत्र स जगन्नाथः तैः सह निवसति स्म। तत्रैव श्रीकृष्णस्य वामभागात् एक कन्या प्रादुरभूत्। सा रसे, गोलोके जाता, हरिं पुरतः धावती। सा कन्या कृष्णस्य प्राणेश्वरी, परात्मनः। षोडशवर्षा, नवयौवनसमन्विता, रूपवती, सुकोमलाङ्गी, सुन्दर्यां सुन्दरी, तन्मध्यगता। तस्याः अधरौ रक्तौ, बन्दुजीवपुष्पात् अपि अधिकौ, सा पृथिव्यां श्रेष्ठा। तस्याः मुखमिन्दुमण्डलकोटिसमप्रभं, शुभं निर्मलं च विराजते। तस्याः नासिका पक्षिराजचञ्चुसौन्दर्यं अतिक्रान्तवती, साक्षात् मनोहरदर्शनम्। तस्याः कर्णयोः रत्नमयकुण्डलैः शोभिता, कपोलेषु सुन्दरबिन्दुना अंकिता, सौरभ्ययुक्तघनकेशसमूहा, हंसराजहंसगत्युत्कृष्टया चलन्ती। सा हीरकहारैः, रत्नमणिकङ्कणवलयैः, अमूल्यरत्नैः विभूषिता, नूपुरध्वनिभिः रम्यं शब्दयन्ती। सा कन्या श्रीगोविन्दं रत्नसिंहासने स्थितं वाक्यं अब्रवीत्। तस्याः रोमकूपेभ्यः सहसा अनेकरूपाः गोपीकन्यकाः प्रादुरभूवन्, याः शतकोटिसंख्यायाः, नित्ययौवनाः, दृढनिष्ठाः। हे मुनि, कृष्णस्य रोमकूपेभ्यः अपि तदानीं बहवः गोपाः अपि उत्पन्नाः, ये त्रयः कोटयः, मनोहारिणः, रम्याः। तेषां मध्ये बलीयांसः वृषभः, सिंहलक्षसमबलः। कृष्णस्य पादनखाग्रात् हंसपङ्क्तिः उत्पन्ना, तेषां मध्ये हंसराजः वीर्यशौर्यसम्पन्नः। कृष्णस्य वामकर्णछिद्रात् शुभ्राश्वाः प्रादुरभूवन्, तेषां मध्ये एकः धर्मसंस्थापनाय वाहनत्वेन दत्तः। दक्षिणकर्णछिद्रात् अपि अन्ये देवसभायाम् उत्पन्नाः, तेषां मध्ये एकः प्रकृतये परममान्यतया दत्तः। योगेश्वरः कृष्णः योगबलात् पञ्च रथान् ससर्ज, ते रथाः प्रत्येकं लक्षयोजनविस्तीर्णाः, दशसहस्रयोजनदीर्घाः च। एवं परमेश्वरस्य लीला, स्वयमेव सृष्टिसमये गोलोके, रसमण्डले, सर्वैः प्रियजनैः सहितः, सुरभिवृषभहंसगोपगोपिकादिभिः परिवृतः, योगशक्त्या रथादिसृष्टिं कृत्वा, रमणीयमण्डलं समाश्रित्य, विराजते स्म।